Jenni

Sinds korte tijd leven wij in de moordende greep van angst en wanhoop. Ons ergste vermoeden is bewaarheid; één van onze huisgenoten heeft, om het subtiel uit te drukken, een dubbele agenda. Ogenschijnlijk pure onschuld, maar onderhuids een nietsontziende moordenaar. Wars van normbesef en compassie slaat deze persoon keer op keer zijn of haar slag, waarna wij de schamele resten van deze immense spiraal van geweld op de meest onmogelijke plekken in huis terugvinden. Ons huis, ooit een veilige haven, is veranderd in een plaats delict.

In doodsangst sluipen wij door het huis, bekijken elkaar met wantrouwen. Wie is verantwoordelijk? Mijn lief, die zich ondergesneeuwd voelt door de vrouwelijke overmacht in huis en zich tegen elke prijs wil laten gelden? Dano, woedend omdat hij niet de hele dag op de wii mag spelen? Ikzelf, gebukt onder voortdurende vlagen van verstandsverbijstering waarbij een inktzwart alter ego keer op keer opdoemt en als een razende storm inbeukt op ons zorgvuldig opgebouwd schild van utopisch fatsoen? Ayla, gedreven om alle blonde concurrentes uit te schakelen zodat zij uiteindelijk als enige blonde schone overblijft? Of Jody, reïncarnatie van Chucky, haar meest krachtige wapen haar ogenschijnlijke, pure onschuld? Poes Terror, die eindelijk besloten heeft haar naam eer aan te doen? Of kitten Gizmo, een bloeddorstige kruising van leeuw en varaan, vermond als huiskat?
Keer op keer verduisterde ik de stille getuigen die verwijzen naar de gruwelen die zich binnenshuis afspelen. Tevergeefs hopend dat het om een enkel incident ging. Hopend dat het vanzelf zou stoppen als ik de sporen zou uitwissen en net zou doen of er niets aan de hand was.

Maar vandaag trof ik in de tuin wederom sporen van onmenselijk leed. Haar lange blonde haar waaierde om haar ontzielde naakte lichaam, haar nietsziende blauwe ogen staarden mij verwijtend aan, een laatste boodschap achtergebleven op de dode irissen: “waar was jij toen ik je zo hard nodig had?”

Het is hoog tijd de feiten onder ogen te zien: dit stopt nooit en te nimmer vanzelf. Derhalve heb ik besloten ons levensgroot kruis naar buiten te brengen en de wereld deelgenoot te maken. Het is genoeg geweest. Ik kan niet meer. Hier moet een eind aan komen. Genoeg slachtoffers, genoeg leed.

Ter illustratie van mijn ellendig relaas heb ik besloten een foto te publiceren van het laatste slachtoffer. Een waarschuwing vooraf: dit beeld is niet geschikt voor jonge kijkers. Help ons alstublieft! Dit moet stoppen!