Jenni

Ook wij keken gistermorgen vol ontzag naar het noodweer. De lucht was loodgrijs, de goten konden het vele hemelse nat niet behappen. Met donderend geraas teisterden de weergoden ons kleine landje. De onweersbuien waren talrijk en recht boven onze hoofden. Tussen flits en donder zat nog geen seconde.

De kinderen bekeken het schouwspel aandachtig, hun gemoedstoestand zwevend tussen fascinatie en vrees. Veilig achter het dubbele glas van de achterdeur. Af en toe deed ik de deur een stukje open om het overdonderende natuurgeweld tot ons door te laten dringen en om een totaal verzopen, volledig hysterische poes binnen te loodsen.

Ineens was daar een daverende klap, gevolgd door stilte en totale duisternis doordat de stroom uitviel. Tot een paar seconden later de rookmelder begon te gillen. Boven het geluid van de brullende rookmelder uit krijste ik naar de kinderen dat ze beneden moesten blijven en we spurtten naar boven. Dano’s zolderkamer stond vol rook, de geur van gesmolten plastic dreunde tegen onze zintuigen. Een grote schroeiplek op plafond op zolder wees ons de weg; de bliksem was in de ketel geslagen. De slang van de droger lag verschroeid op de grond, een geknutseld schoolwerkje van Dano stond vrolijk te branden naast de ketel.

Ik rende naar beneden en belde voor het eerst in mijn leven 112. De brandweer bonjourde ons onmiddelijk uit huis. Gauw de kinderen verzameld, de katten opgesnord en in mandjes gepropt. Gauw naar buiten. De deur van de buren stond al open, we konden daar naar binnen.

Binnen vijf minuten was de brandweer ter plaatse. Grote sensatie; twee spuitwagens en politie. De straat stroomde vol met hulpverleners en omwonenden. De spuitgasten snelden ons huis binnen. Slangen werden uitgerold. Bij het zien van de enorme slang die bij onze voordeur werd neergelegd kreeg ik het spaans benauwd. Allerlei visioenen beukten tegen mijn netvlies. Enorme golven kolkend smerig water dat zich een weg baande via de trap naar beneden, zo de voordeur uit. Ik zag mijn laminaat al rechtop in de kamer staan. Beroete buitenmuren, grote explosies die vanuit de dakkapel het luchtuim kozen. Ons gezin in dunne nachtponnetjes, angstig troost zoekend bij elkaar. Kortom: te vaak Backdraft gezien. Het was immers gewoon klaarlichte dag (al deed de stikdonkere lucht anders vermoeden) en wij waren gewoon aangekleed. Maar mijn fantasie heeft altijd al de vervelende neiging gehad enigszins een eigen leven te leiden.

Na een paar minuten kwam de brandweer ons vertellen dat de bliksem in de CV-ketel geslagen was en dat de ketel voorgoed was afgeschreven. Toen zij richting zolder liepen sloegen de vlammen al uit de ketel. De brand was gelukkig snel onder controle. De bliksem is in de CV-ketel geslagen, waardoor kortsluiting is ontslaan en de aardlekschakelaar is uitgeklapt. Maar dankzij dat vernuftige stukje techniek is er verder bijna geen schade. Zelfs de PC, die aanstond op het moment van de inslag, werkt nog. Alleen de netwerkkaart was overleden, maar na plaatsing van een nieuwe kaart was dat euvel ook verholpen. Ook een ooit uit Miami meegenomen knuffelkrabje bleek het vuurgeweld niet te hebben overleefd.
Al met al is dit avontuur goed afgelopen. We zijn heel blij dat we thuis waren op het moment van de inslag. De brandweer wist nog te vertellen dat het huis waarschijnlijk was afgebrand als er niemand thuis was geweest. Nu is de schade tot een minimum beperkt.

Nu is het wachten op een nieuwe CV-ketel die met wat geluk en medewerking van derden morgen al geplaatst wordt. Gelukkig is het zomer, dus verwarming hebben we niet nodig. En om ervoor te zorgen dat we niet met zijn allen binnen de kortste keren stinken naar rotte vis hebben we de waterkoker en een emmertje. Bovendien hebben diverse vrienden hun badkamer al aangeboden.

Kortom: gelouterd door een nieuwe ervaring kijken we terug op een zeer spannende dag. Niet banger voor onweer dan voorheen, maar in het vervolg zal ik toch sneller naar het stopcontact grijpen zodra donder en bliksem de lucht doorklieven.