Jenni

“Dano, wat heb je allemaal getekend?”

(1) “Hij zit vast aan een touw. En daarnaast is een spin, die loopt naar hem toe, en dat zijn allemaal bloedstralen, en hij gaat zijn voeten opeten”.

(2). “En wat is dat dan?”. “Dat is een man, die zit vast in een kamer met een bom. Dat blauwe is water, en dan denkt hij “haa, lekker zwemmen!. En dan gaat hij zwemmen en dan gaat de bom ontploffen”.

(3). “En dat?”. “Dat is iemand aan een touw vast, en dat zijn schieters”. En er loopt een spin naar hem toe, en die gaat hem helemaal opeten”.

(4). “En wat is er met hem aan de hand?”. Ook een spin, een hele grote, en die gaat hem helemaal opeten”.

(5). “En wat is dat dan?”. (Diepe zucht, vermoeide blik op mij). “Dat is de aan-uit knop”.

(6). “Een hol vol spinnen, en dan loopt iemand ernaar toe, en die valt erin en dan eten ze hem op”.

(7). “Iemand in een hok vast, en dat zijn ook allemaal schieters, en die gaan op hem schieten”.

(Samenvattend): “Dat is de oorlogsplaneet”. (Angstige blik op mij). “Mamma, zo’n planeet bestaat toch niet echt?”.

Ooit zal ik hem deze tekening laten zien, en zal ik hem vertellen dat de planeet die hij getekend heeft Aarde heet, geïllustreerd door de gebeurtenissen die op een zekere 11 september hebben plaatsgevonden.  Maar dat vind ik te zware kost voor een zesjarige, dus ik ontkende met een leugenachtige glimlach op mijn schijnheilig gelaat, onderwijl wanhopig de tekening afspeurend naar een weggemoffeld vlindertje, regenboogje of ander bewijs van zoete kinderfantasie.

En nu houd ik mij bezig met het afschuimen van het wereldwijde web. Op zoek naar een degelijk, weinig gebruikt Hannibal Lector-masker, voor het geval zijn tekenkunsten een schimmige aanwijzing tot een verdorven inktzwarte ziel blijkt te bevatten en de wereld in de verre toekomst opgeschrikt zal worden door de wederopstandig van Michael Myers.