Jenni

 Precies twee maanden na het behalen van zijn A-diploma was het afgelopen zaterdag de beurt aan B. Met verbazing heb ik naar zijn vochtige prestaties gekeken. Ging het de vorige keer nog enigszins stuntelig en moest een oefening tot drie keer over, nu sneed hij als een mes door het water en beëindigde hij anderhalf jaar zwemles en afzien met het grootste gemak en een trotse grijns af.

Deze heugelijke dag deed mij mijmeren naar dagen van weleer. Het behalen van mijn B-diploma staat mij nog helder voor de geest. Mijn hemel, is het echt dertig jaar geleden? Nog niet zo lang geleden vond ik iemand die een verhaal over een jeugdherinnering doorspekte met termen als “dertig jaar geleden” een onsterfelijk fossiel. De spiegel die ik mijzelf noodgedwongen voorhoud glimt onbarmhartig.

Dertig jaar geleden dus.. 1979 of 1980, ik weet het niet meer precies. Het was december en kóud! Dat waren nog eens winters, jongens en meisjes! Sneeuw, ijs, iglo’s, ijsberen, eskimo’s die op hun sleden door Neerlands landschap raasden… het hele pakket kregen wij voor onze kiezen. Een zeer ongelukkig moment voor een verbinding tussen verwarmingsinstallatie en flatgebouw om het te begeven, maar dat is exact wat er gebeurde bij de flat waar mijn ouderlijk huis zetelde. Nog helder staan mij de beelden van de hele openliggende voor de flat gelegen parkeerplaats voor de geest. Open geulen waar constant stoom ontsnapte waardoor de omgeving een surrealistisch aanzien kreeg, zeker gezien door de ogen van een kleumende tienjarige. Een hele maand lang hadden wij geen verwarming. Midden in de winter, zonder verwarming van huis terugkeren van zwemles was op zijn zachtst gezegd geen pretje. Klappertandend in huis, het idee hebben dat je nooit meer warm wordt. Geen wonder dat ik griep kreeg. Toch zwom ik af, griep of niet. Want dertig jaar geleden was je een bikkel. Gewend aan spartaanse omstandigheden. Je maalde niet om scheurbuik, builenpest of een griepje. Je was trots op je B-diploma, al bezorgde je iedereen open TBC met je gehoest, waren je lippen zwart van bevriezingsverschijnselen en veegde je verstrooid met bevroren vingers een afgevroren neuspunt van je capuchon.

Anno 2008 loopt Dano met zijn pas verworven B-diploma in zijn ene hand en een tas vol van familie gekregen kadootjes het zwembad uit, naar de auto. Het klimaat is zacht, de lucht is grijs en het regent. “Laten we maar snel naar de auto gaan, anders worden we zo nat” zucht Dano. Ik doe mijn mond open en sluit hem snel weer. Het tijdperk dat mijn te vlot opgroeiende eerstgeborene mij gaat betichten van ouwelullerigheid en rollatorgebral zal sneller dan wenselijk voor de deur van mijn verwarmde huis staan. Ik besluit mijn “dat waren nog eens tijden-verhalen” voor me te houden tot Dano op zijn beurt gaat mijmeren zodra mijn toekomstig kleinkind zijn/haar B-diploma zal halen, en ik veeg verstrooid met niet-bevroren vingers een niet-aanwezige neuspunt van mijn capuchon.