Jenni

 Tot mijn schrik zie ik dat mijn laatste log alweer twee weken weken geleden was. Twee weken is zo’n beetje mijn uiterste grens wat betreft logstilte. Om te voorkomen dat mensen mij gaan vergeten doe ik elke twee weken krampachtige pogingen mijzelf op de kaart te zetten, met wisselend succes.

Probleem is: ik heb geen idee waarover ik moet loggen. Alles gaat goed, ik vul mijn leven met werken, mijn gezin en mijn vrienden (in willekeurige volgorde). Ik ben de laatste tijd niet ten prooi gevallen aan vreselijke, logwaardige rampen, al maak ik wel aan de lopende band rampzalige opmerkingen.

De enige recente wijziging is het feit dat ik sinds enige weken constant omringd ben door een hele horde gemeen kijkende samenzweerders, in een ander leven ook wel bekend onder de verzamelnaam “vrienden”. (Denk hier even de twee opgeheven knikkende wijsvingers aan weerskanten van het hoofd bij). Deze “vrienden” zijn te herkennen aan hun sluipende tred, hun met memorecorders en foto- en videoapparatuur behangen lichaam, hun gemene blikken en klanken als ”heh heh heh” bij  elke rampzalige opmerking, gebeurtenis of kwinkslag die ondergetekende en mijn lief genereren. Met het oog op ons aanstaand huwelijk en dan met name ons vrijgezellenfeest vrees ik dat ik al mijn grollen en rare opmerkingen dubbel en dwars op mijn bord krijg. Vandaar dat ik ook geen tijd heb voor een fatsoenlijke log: ik heb het veel te druk met het uitgraven van een bomvrije bunker.

U zult even geduld moeten hebben, maar… wordt vervolgd.