Jenni

 Vandaag, een jaar geleden. In de kolfkamer op mijn werk kreeg ik een sms. Hij was geboren. Hij plaste zelf, verder alles onzeker. Even later belde zijn moeder. De bevalling was goed gegaan. Ze waren aan het beademen. Even snel, ze mocht zo naar hem toe. Gauw een berichtje op haar log geplaatst, zoals we hadden afgesproken. De rest van de dag in gespannen afwachting. Hoe zou het gaan? S’avonds schoorvoetend een sms gestuurd. Hopend dat ze nog niet zou slapen. Hopend dat ze wel zou slapen, met hem tevreden soezend in haar armen. Tegen beter weten in.

Een utopie. In tranen plaatste ik het tweede en laatste berichtje op haar log.