Jenni

Allereerst wens ik u allen natuurlijk een ramploos, fijn, gelukzalig en vooral zonnig 2009, om mee te beginnen. De feestdagen zijn alweer achter de rug. Weg is het wanstaltig kerstgroen, het broeikaseffect zakt weer langzaam naar zijn (of haar) normale niveau wegens het verdwijnen van alle kerstverlichting, de rendieren staan weer op stal, die ouwe is weer terug naar Arctica en de hartverwarmende kerstgedachte en saamhorigheid zijn wederom met de kerstballen naar zolder verbannen.

Voor het eerst in zo’n driehonderd jaar hebben mijn lief en ik samen oud en nieuw gevierd. Wij vieren altijd met dezelfde club vrienden oud en nieuw; ook dat doen we al zo’n driehonderd jaar. Na het krijgen van kinderen werd dat wat moeilijker. Één kind pleur je nog wel ergens in een vreemd nest, maar drie kinders sjouw je niet zo makkelijk meer mee. Kortom: we wisselden elkaar af. Het ene jaar werd ik losgelaten, het andere jaar hij. Vorig jaar was ik aan de beurt. Dit hield in: oud en nieuw vieren met zijn twintigen waarvan er negentien rookten, en dan mag u raden wie nummer twintig was. Dankzij het pittige aroma van kettingrook en kruitdampen vertrok ik rond half drie knetterstoned (en ik hoefde er niets voor te doen) en met een frisse migraine naar huis. Met de auto. Rijbewijs nog nat van de drukinkt en onervarenheid, met frisse migraine laverend door geknal en kruit.. het mag een wonder wezen dat ik dit logje nog kan schrijven!

Nee, dan dit jaar. Een aantal van de eerder genoemde vrienden kwam naar ons. Wij konden tesaam thuis blijven, en voor het eerst oud en nieuw vieren.. welk één vreugd! De vrienden heb ik weten te lokken met de belofte dat ze in huis mochten roken. (Bonkt met hoofd tegen de muur). Zo gezegd zo gedaan. Wederom migraine, daar stond ik die dag mee op, alsof den duivel of wie dan ook ermee speelde! En dan moest ik ook de hele dag nog werken. Ik heb mij door deze dag heengekauwd, de hoofdpijn met behulp van veel paracetamollen stillekens verbannen naar een niet gebruikt hoekje onder mijn schedeldak. S’avonds bij het thuiskomen de boerenkool overgeslagen en even in bed gedoken, en het restje migraine na de wederopstanding weggezopen met Tia Maria en cola. (ja, die combinatie is heus lekker).

De avond zelf was wederom walgelijk gezellig. Er mocht gerookt worden in de keuken, waardoor er dus zes man tegelijk onder de afzuigkap hingen. Hoezo kinderen mogen voor één keer tot middernacht opblijven? Om acht uur lagen ze alledrie op bed, en ik heb ze niet meer gehoord vóór acht uur de volgende ochtend. Ze sliepen dwars door mortierbommen, plakken semtex en nucleaire kernkoppen heen. Zolang ze nog geen weet hebben van het gegeven dat oud en nieuw een gelegenheid is waarbij kinderen vaak tot laat opblijven (ze hebben werkelijk geen benul en ik wil ze ook niet vermoeien met die wetenschap; op het moment dat ze daar achterkomen zal ik de eerste zijn die zegt dat ze op mogen blijven). Dus konden we ons genoegelijk onpedagogisch misdragen. Er zijn verschrikkelijke foto’s gemaakt die ik halstarrig weiger te tonen. De kanttekening dat ik met nog twee vriendinnen Charlies Angels heb nagedaan met behulp van een banaan en een duimstok is denk ik voldoende informatie. Voor de rest heeft niemand dit jaar appelflappen en gebruikte koffiepads door elkaar gehaald, zoals drie jaar geleden wel het geval was. Iets wat ik wel verwacht had aangezien ik met dezelfde club mensen oud en nieuw vierde.

Kortom: het was bijzonder gezellig, een oud en nieuw Jenni-waardig. De rooklucht en lichtelijke kater de dag erna nam ik van harte voor lief. 2009.. ik ben er weer klaar voor!