Jenni

 Het moment is weer daar. Ik drijf mijn omgeving tot wanhoop doordat ik elk gesproken woord van mijn gesprekspartners laat volgen door “hé?” of “wat zeg je?”. Mijn gehoorgangen zitten potdicht. En Oost-Indië heeft er weinig mee te maken. En aangezien wattenstaafjes, haarspelden, potloden, pijpenragers en andere lange dunne dingen uit den boze zijn wegens kleine gehooringangen, acht ik de tijd rijp voor een bezoekje aan de huisartsassistente en haar doorgaans goed gemikte waterstraal.

Voorafgaand aan het waterfestijn is het zaak om gedurende enige dagen de gehoorgangen te smeren met slaolie. Dat doe ik dan ook braaf. Ik giet een kwart liter slaolie in ieder oor, waarna het absoluut onmogelijk is nog iets anders te horen dan een liederlijk geborrel dat via mijn buis van Eustachius doorschiet naar mijn hersenstam. Ik kijk naar Ayla’s mond, zie haar lippen bewegen maar hoor niets waarna ik bedenk me dat het misschien een goed idee is om deze tactiek vaker toe te passen.

Na enige minuten maakt het geblub in mijn oren plaats voor enigszins normaal aandoende omgevingsgeluiden. Precies op het juiste moment om de deurbel te horen. Ik zie een flits oranje voor de deur, de postbode. Ik snel me naar de deur, trek de deur open.. en precies op dat moment bedenk ik me dat Ayla me een half uur geleden uitgebreid beverfd heeft met haar kinder make-up. En zoals elke vierjarige is haar idee van “schoonheid” zoveel mogelijk kleuren en glitters bij elkaar, bij voorkeur over elkaar heen waardoor mijn wangen en voorhoofd eruit zien alsof het koudvuur fier over mijn gelaat marcheert.

En precies tegelijk met het intreden van dit stukje bewustzijn voel ik twee stralen slaolie uit mijn oren druipen en als vals-sentimentele tranen bij een slechte soap, via mijn wangen koers zetten naar mijn schouders.