Jenni

Werken bij een bedrijf waar achtennegentig procent van de werknemers vrouw is, heeft tot gevolg dat de algemeen heersende conversatiethema’s “eten” en “kinderen” zijn. Nu hebben niet alle werknemers bij ons (kleine) kinderen, waardoor het thema “eten” als algemeen heersend thema overblijft. Dit heeft tot gevolg dat het werkoverleg van gisteren ongeveer zó verliep:

“Welkom iedereen. De vergadering is hierbij geo…”

“Jen! Jij hebt toch cake mee?” -”Eh.. ja, klopt. Die ligt op mijn bureau.”"Wat zit je hier dan nog? Ga halen!”.

(Paar minuten later). “Okee. Kunnen we? Ik wil graag verder met punt éé…”.

“Wacht eens! Er staat nog een bus slagroom in de koelkast!” (wild gejuich gaat op. Stoelen worden naar achter geschoven. Deuren slaan dicht. Slagroom wordt gehaald. De onzekere stem van de voorzitter die probeert het eerste agendapunt erdoorheen te rammen wordt overstemd door luid geslurp uit de slagroomspuit en gekletter van servies).

“Okee! De notulen van de vorige verga..”.

“Weet je trouwens wat ik met kerst had! Een soort hele kleine bonbonnetjes met ijs, lekker zeg! Ik heb er nog een aantal in de vriezer. En weet je wat zo leuk is? Als je er daar eens één van neemt, dan hoef je je niet schuldig te voelen, want ze zijn heel klein! En als je er daarna nog zes eet, blijven ze klein, en je blijft gewoon volhouden dat ze zo klein zijn, dan maakt het aantal ook niet meer uit!” -”oooh ja! Ja, die zijn lekker. Ik had ook zoiets. Een soort minigebakjes. Lékker zeg! Je voelt je heel verantwoord omdat ze zo klein zijn, dus dat je tijdens het hoofdgerecht twee konijnen en een teil mayonaise naar binnen hebt gewerkt vergeet je gewoon!”

“Iedereen voorzien? Cake? Slagroom? Kunnen we? Mooi! Pagina één van de vorige notulen.. iemand op-of aa…”

“Hee! Bij een lekker stukje cake hoort wel een vers bakkie! Iemand nog thee? (geschuif van stoelen, geklap met deuren, voetstappen naar de keuken, terugkerende voetstappen, thee wordt ingeschonken). “Wacht even! Jen notuleert, en die staat nog thee in te schenken. We kunnen nog niet beginnen!”. -”Ik moet even nieuwe thee zetten hoor, de pot is leeg!”

“Zo! Iedereen klaar? Cake? slagroom? vorkjes? schoteltjes? Thee? Ja? Kunnen we? Fijn! Punt één….”

“Shit! Slagroom op mijn notitieblok! Kleffe zooi! Iemand een tissue of zoiets?” -”ja, in de keuken!” (schuivende stoelen, voetstappen, deuren slaan open en dicht, keukenrol wordt gehaald, bende wordt schoongemaakt, op de grond gerolde slagroomspuit wordt opgeraapt, op de grond uitgewaaierde notulen van de vorige vergadering worden opgeraapt).

“Jen! Ben jij inmiddels ook zover? Is het misschien handig dat je even aan de andere kant van de tafel gaat zitten zodat je ruimte genoeg hebt voor je notulen, pennen, notitieblok en een trog vol cake en slagroom?” -”nee hoor, ik redt het zo wel.”

“Fijn! Jammer van dit half uurtje vertraging, laten we dus maar gauw proberen er vierentwintig agendapunten in het resterende half uur door te jassen. Punt één…”