Jenni

 Sinds jaar en dag krijg ik zo’n vier keer per jaar een catalogus genaamd “Huis en Comfort” in huis. Geen idéé hoe ik ooit in hun adressenbestand ben geraakt. Waarschijnlijk ooit op één of andere schimmige website iets té waarheidsgetrouw met mijn adresgegevens omgesprongen. Maar hoe het ook zij, elke drie maanden krijg ik trouw deze catalogus in de bus. Het bedrijf hierachter heeft een Duitse oorsprong, en is gespecialiseerd in het afspeuren van de hele wereld naar artikelen die erg handig of smaakvol zijn in en om het huis en vooral níet nodig zijn.

Deze catalogus is zonder twijfel een bron van vermaak. Eigenlijk kan ik rustig zeggen dat ik reikhalzend uitkijk naar zijn komst, mij verheugend op een avondje onbedaard lachen. Deze catalogus kan namelijk met gerust hart bestempeld worden als een schriftelijk bolwerk van wansmaak en ellende. En wel zo verschrikkelijk, dat zelfs blinde ergernis voorbij gestreefd wordt en de artikelen voornamelijk goed zijn voor lachsalvo’s. Mijn lief weet het al meteen zodra ik schuddend en bladerend op de bank zit “ach, is de debielencatalogus weer gearriveerd?”

Jaren geleden heb ik op mijn vorige blog al eens jubelend uitgelaten over dit bedrijf. En mijn liefde is nog niet over. Integendeel! Gisteren heb ik wederom de avond al pissend in mijn vodden van het lachen doorgebracht. Neem bijvoorbeeld de knuffeldeken. Ik zie mij al zitten in dit juweel van 100% polyester (ril). Om vervolgens tijdens een reclameblok opspringen en naar de keuken rennen voor drinken en toiletbezoek waarbij ik vergeet dat ik van top tot teen omhuld ben door een volwassen trappelzak in de vorm van een polyester dambord, en dan dus met mijn pijnappelklier ongenadig hard op het laminaat klap. Of deze schoonheid! Vooral de begeleidende tekst “De heks verbreekt de ban door dagelijks een lachje op uw gezicht te toveren.” Vreemd.. ik kijk, en kijk, en kijk… maar de wereld gaat er niet vriendelijker uitzien, en ik voel alleen steeds meer de behoefte om een potje te huilen. Dwangmatig dringen zich beelden van brandende lucifers op aan mijn brein, maar de denkbeeldige geur van brandend 100% polyester (autobanden) weerhoud mij van enige pyromanie. Mijn wens: een echte heks zodat ik dit gedrocht kan wegtoveren.

Ik blader gauw door. Voor mijn geestesoog zie ik mijzelf, met starende ogen, de mond open, speeksel druppelt zachtjes van mijn kin op mijn strak om mij heengesnoerde badjas. Mijn wezenloze hand omvat een infuusstandaard waaraan een volle zak met valium heen en weer bungelt. Ik slof door de gang op mijn comfortpantoffels. Het polyester knispert zacht. De liefhebbende verpleegster doemt achter mij op. Zij zet haar blaadje medicijnen op de balie en pakt zachtjes mijn arm. “Ach mevrouw O! We zochten u al. Komt u mee? Het is tijd voor uw electroshocktherapie!”

Al verder bladerend vraag ik mij af hoe ik zou reageren als ik met vrienden afspreek voor een bbq of ander vreetfestijn, en zij in deze schorten de deur zouden openen. Vermoedelijk zou ik dankzij de opmerkelijke gave om dingen die zich vlak voor mijn neus bevinden en afspelen níet op te merken, in eerste instantie niet doorhebben dat het slechts om walgelijke schorten gaat en zouden zich onmiddelijk onsmakelijke visioenen van parenclubs, groepssex en andere ellende in mijn brein nestelen en zou ik gillend en huilend het hazenpad kiezen.

Samengevat: liever koud, met koude voeten, kleding vol etensresten en strontsjacherijnig op de bank, dan dat ik mij ooit zou omringen met deze troep. En grinnikend gooi ik de catalogus in de oud papierbak. Hier kan ik weer een paar maanden op teren.