Jenni

S’morgens vroeg. Jody, net uit bed, fris gewassen en gekleed in een trendy outfitje, rent in een waas van moederliefde op mij af en omklemd mijn vege lijf. Een onwelriekende damp bereikt mijn neusgaten. Ik mompel hardop iets over stront, luiers en doekjes.  Mijn lief, met zijn jas al aan, rent daarop hard naar de achterdeur, onder het roepen van kreten als “druk! carriére roept! Doeiiii!”

Zuchtend vlij ik Jody op haar rug op tafel, pel haar maillot van haar benen en kijk verdwaasd naar mijn bruine vingers. En ik wist niet eens dat Jody een bruine maillot had? Jody, altijd even uitgelaten, rolt heen en weer en geeft een ferme trap met haar benen in de lucht waardoor aan beide kanten bruine klodders voorbij schieten, hier en daar met groene kleurschakeringen. (Spinazie gisteravond). Snel peuter ik haar eveneens groen-bruine romper los.  Ondanks mijn hysterisch gekrijs dat ze stil moet liggen is inmiddels haar truitje ook besmeurd.  Ik grom, knars met mijn tanden, denk aan dwangbuizen, chloroform en aan die zalige kinderloze tijd voor mijn dertigste levensjaar.

Ondertussen trek ik snel haar truitje over haar hoofd. Fluks zie ik haar haar bruin kleuren. Ik grijp haar bij het enige plekje dat niet besmeurd is en sleep haar gierend van het lachen (“poep is léuuuuuk, hé mamma!”) de trap op, daarbij een spoor van uitwerpselen  achterlatend.  Al kokhalzend galmen in mijn gillende brein vele echo’s hun cliché’s:  ”maar van je eigen kind is het niet vies, hoor!”.

Ik hang Jody aan haar oren aan de douchekraan zodat ik haar rondom kan afspoelen. Al spoelend valt mijn oog op een nieuw pak Pampers bovenaan de trap, met het trotse opschrift “Nu, droger dan ooit!”