Roodstand en mummies
Met half dichtgeknepen ogen bezag ik vanmorgen mijn banksaldo. In afwachting van de maandelijkse belastingteruggaaf kon ik nog € 39,00 pinnnen. (Lees: ik stond al € 460,00 rood en kon dus nog tot € 500,00 dieper zakken). De koelkast was inmiddels, na een paar vreetrijke paasdagen, in Sovjet-modus geraakt, dusdanig dat een holle galm weerklonk bij het openen en het sluiten. Bovendien moest ik voor een paar dagen boodschappen doen, kortom: tellen geblazen.
Alles ging redelijk. Bij de vijfentwintig euro raakte ik de tel kwijt, maar uit mijn vierentwintig boodschappentassen die ik standaard meesleur de winkel door, kwamen hier en daar wat lege bierflessen waar ik wel wat mee op kon vangen. Dat bleek ook te kloppen: bij de kassa moest ik € 39,20 afrekenen. Helaas was de schijnbaar hersendode cassiére toch sneller dan ik dacht, waardoor ik bij de € 35,00 niet meer kon gillen dat ze moest afslaan zodat ik het restant kon bijpassen met het laatste losgeld uit mijn portemonnee. Resultaat: de nachtmerrie van elke supermarktshopper in een overvolle supermarkt: “geen saldo, betaal anders”. Ik bedwong de neiging om haren uit mijn hoofd te trekken, glimlachte opgewekt, en zong blijd: “oh oh! Nou ja, haal die paprika er maar af, die betaal ik dan wel even contant. De rest kan ik wel pinnen.”
De cassiére wierp een vernietigende blik mijn kant op. “Dat kan niet, mevrouw. U heeft al gepint, dus ik kan er nu niets meer afhalen. Dan zal alles opnieuw gescanned moeten worden.”. Ik bekeek de groeiende rij achter de kassa. Ik bekeek de zuchtende, geërgerde blikken. Hier en daar graaiden mensen al hun boodschappen van de band en zochten een andere kassa op, onderwijl boze blikken naar mij toewerpend. En plotsklaps voelde ik opstandigheid. Ik voelde de onweerstaanbare neiging om eens lekker te ergeren. Gulzig dronk ik dit nieuwe inzicht in. Liet de opstandigheid gretig ruizen door mijn goddelijk lichaam. “Dat doen we dan maar!” straalde ik, en begon braaf weer met uitpakken. De cassiére zuchtte. De mensen in de rij zuchtten. “Sorry hoor!” kwetterde ik opgewekt.
Tien minuten later liep ik buiten De goddelijke interventie die mijn lijf had doordrongen was inmiddels gezakt naar het oude niveau van lichtelijke schaamte, onrust en ergernis. Dat laatste versterkt door een mummie op een scootmobiel, die mij bijna van mijn fiets afreed en nijdig “ken je niet uitkijke!” mijn kant opknarste.
Als u dus in de nabije toekomst in het pittoreske Hoorn een mummie tegenkomt met een scootmobiel om haar nek gevouwen heeft u het geluk gehad getuige te zijn van mijn signatuur, veroorzaakt door een teveel aan boodschappen, een tekort aan contanten en een mummie met een grote bek.
1Toaske
wrote on 14 April 2009 at 20:59
Ben ik even blij dat ik niet in jouw rij stond!
2Laurent
wrote on 15 April 2009 at 9:15
Nou, als ik in die rij had gestaan hadden we er twee logjes voor de prijs van één (39,20 euro) voor gehad.
3Madd
wrote on 17 April 2009 at 10:27
hahahahaha… arme jij! Daarom doe ik altijd eerst pinnen aan t eind vd maand (of de helft van de maand, komt ook nog al es voor
) en ik niet veel geld meer op mijn rekening heb staan.
En wat betreft die “ïk haat ze” da’s heeeel anders. Die lui doen het bewust en ik kan me niet voorstellen dat jij van te voren had bedacht dat je supermarkt bezoek zo zou gaan verlopen
4Crisis
wrote on 18 April 2009 at 23:37
Dit was op de Huesmolen zeker?
5Jenni
wrote on 20 April 2009 at 7:05
@ Laurent: was ook een interessante constuctie geweest.
@ Madd: Nee, dat doe ik inderdaad niet bewust. Zeker niet met een lichtelijk krijsende en wringende peuter in het zitje
@ Crisis: nee, niet eens!
6Nicky
wrote on 20 April 2009 at 22:28
Auw! Pijnlijk deja-vu!
Ooit, lang geleden (toen ik arm was… nu nog trouwens) weigerde mijn pasje dienst….
Met het schaamrood op mijn kaken, heel hard roepend dat er iets niet klopte en dat ik écht wel geld op mijn rekening had, liet ik de cassiere de boodschappen terug nemen, terwijl dochterlief ongeduldig aan mijn arm trok “Mám! Mám! Mámá!” Ik siste “niet nu” en keurde het arme kind geen blik waardig.
Toen we buiten stonden, met een paar armzalige boodschapjes, zei ze “Mam? Je had het verkeerde bankpasje”
En jawel, ik had geprobeerd te pinnen met een oud pasje van een andere rekening, waar niets meer op stond…
7Sheila
wrote on 21 April 2009 at 19:32
En toen heb je jouw smurfen verzameling verkocht om zo toch aan wat extra zakcentjes te komen??
8Jenni
wrote on 21 April 2009 at 20:47
@ Nicky: aaaaaaaaaaaaai! Een typisch geval van “luistert naar uw kinders” (ben ik ook zo’n ster in.. not!)
@ Sheila: Nee.. andere supermarkt
En ik spaar alleen Suske en Wiske-albums. Maar die had ik op dat moment nét even niet op zak!
9Madd
wrote on 4 May 2009 at 6:32
Je kan je 1e zin van “Zomertijd en ander gezwatel” wel weer herhalen hoor