Jenni

Soms heb je van die dagen die uitgeroepen zouden worden tot “luister eens naar je gevoel voor de verandering-dag”. Ik ben slecht in het luisteren naar mezelf. Ergens in mijn lijf is wel een greintje intuïtie te vinden, maar vraag me niet hoe ik het gebruiken moet; ik weet het gewoon niet.

Ik zal bovenstaande inleiding illustreren met enige situatieschetsen, zodat jullie een idee hebben waar ik het over heb. Bijvoorbeeld. Je gaat boodschappen doen. Je sleurt een winkelwagentje uit de winkelwagentjes-rij, en ja, je ziet dat aan de achterkant van het wagentje, zeg maar pal naast de plaats waar die plastic haak hoort te hangen (die negen van de tien keer verdwenen is) een tralie is afgebroken aan één kant en fier omhoog steekt. Levensgevaarlijk. Final Destination-taferelen met veel bloed en ellende gieren meteen door je hoofd, (je wilde tenslotte niet voor niets op je zesde al patholoog-anatoom worden)  en je denkt zelfs heel even “goh, best link dit”. Maar toch neem je het karretje mee, zet je jongste in het zitje voorop en pleurt de wagen vol met boodschappen.

Je denkt totaal niet na over oorzaak en gevolg. Je vergeet onmiddelijk die afgebroken en omhoogstaande tralie weer, je let niet op wat voor boodschappen in de buurt van die tralie belanden, je lult een eind in de ruimte met de buurvrouw die je tegenkomt, zorgt ervoor dat je jongste tijdens haar demonstratie winkelwagen-surfen niet uit het wagentje flikkert, enzovoort. The usual stuff, zeg maar.

Bij de kassa begin je de boodschappen op de band te gooien. Tot de eerdergenoemde tralie denkt “en nu is het mooi geweest!” en vervolgens besluit om een plastic pak melk (ja, zo één met twee liter) te doorboren, op het moment dat jij over het karretje staat heengebogen. Resultaat: twee liter melk dat in de vorm van een fraaie fontein uit het pak wordt gedrukt en recht in je porum spuit. En twee liter is best veel, dus dat spuit wel even lekker door. Het pak melk zit muurvast, gespiest in die tralie. Jij bent nog wel net  zo goochem om je smoel weg te trekken. Je slaagt erin te lachen, want je denkt aan opwekkende dingen als molotovcocktails die de hele winkel inclusief kutkarretjes en lachende klanten in lichterlaaie zetten.

Je zou denken dat dit een leerzaam voorbeeld is, waar men lering uit kan trekken.  Bij een normaal mens werkt dat waarschijnlijk wel zo. Bij mij helaas niet.

Dus als je diezelfde dag een ovenschotel in elkaar frut en je besluit je modieus roetzwart aangekoekte hapjespan even af te schrobben, dan zet je, wijs geworden door ervaring, die ovenschotel even uit de buurt. Neen neen, driewerf neen! Die schotel laat je náást de gootsteen staan. Diezelfde gootsteen waar jij je rot staat te schuren. Jawel, met veel ranzig sop en aangekoekte kipresten. Ja? Voelt u hem al? Moet ik verder gaan?

Wij aten die avond een zeer smakelijke ovenschotel van broccoli, gemarineerde kip, ragout en smerig afwaswater. En ik wil er geen woord over horen, anders spies ik jullie aan het winkelwagentje.