Jenni

Het snoeien van Ayla’s haar in aanvaardbare proporties voor de dagelijkse gang naar school  is meestal afhankelijk van mijn bui. Ben ik in een aartsluie bui dan mag ze blij zijn dat ik nog de moeite neem met een borstel redelijk dicht in de buurt van haar haar te komen. In een fanatiekere stemming wil ik er nog wel eens vlechten of staarten in wrochten. Meestal lichtelijk scheef, rechte scheidingen trekken is niet zo aan mij besteed. Of haar hoofd is gewoon schots en scheef, dat kan ook. Als ik twee vlechten maak ziet het er aan de achterkant heel behoorlijk uit, maar als ze zich dan vervolgens omdraait zit vlecht nummer één zo ongeveer boven op haar kruin en piept vlecht nummer twee achter haar rechteroor vandaan.

Vanmorgen ging het echter vrij redelijk. De vlechten waren enigszins acceptabel, en leken van alle kanten normaal en zelfs enigszins recht. Naar mijn idee kon ze normaal over straat zonder voor imbeciel versleten te worden. Echte weergaloze hoogstandjes waren het nog steeds niet, maar goed, ze liep er tenminste niet bij als een schurftig hondsvot.

Vanmiddag aanschouwde ik bij haar echter een heel ander soort vlechten. Keurig ingevlochten en recht. En ik weet heel zeker, dat ik niet de veroorzaker ben van dit vlechtenparadijs. Sterker nog, ik kan niet eens invlechten. Op mijn vraag wie haar haar zo netjes had ingevlochten antwoordde mijn lief: “oma”, daar was ze s’middags even geweest. Het leek mij echter sterk dat oma de veroorzaker van dit vlechtenparadijs was, want zo schatte ik oma niet in. Dit klopt, want toen ik op mijn beurt oma bezocht s’avonds, uitte zij haar bewondering voor het feit dat ik Ayla’s haar zo keurig had ingevlochten, iets wat schijnbaar opvalt als je alleen slierten klittend haar vol snot gewend bent.

Maar goed… ik was het dus niet.  Maar wie dan wel?. Mijn lief? Onmogelijk. Dergelijke vlechtkunstwerken  zijn aan hem niet besteed. De juf op school? Nog onmogelijker. Juf is lief maar ongelofelijk chaotisch en geeft regelmatig de indruk niet geheel met beide hoeven in neerland’s aarde verankert te zijn. Zeker met een klas met zo’n tweeëndertig ritalinverslaafde mini-orcjes. Of Yukiko, die reeds eerder heeft laten zien vrij bedreven te zijn in het vlechten van meisjeshaartjes?  Niet zo vreemd, met drie dochters. Is zij stiekum vanaf de andere kant van het land hierheen geslopen om mij een gevlochten poets te bakken? Het lijdend voorwerp zelf, de eigenaresse van het haar, dist verschillende versies op uit haar vierjarig brein. Ik heb vandaag achtereenvolgend “ik zelf”, “oma” en “juf” gehoord als antwoord op die vraag. Kortom, lief kind maar niet voor rede vatbaar.

Kort samengevat: ik vrees dat er een serievlechter rondsluipt. Een normaal ogend persoon met een pervers randje die er genoegen in schept stiekum de haren van kleine kindjes in te vlechten. Dus mocht u in een argeloos ogenblik tot de ontdekking komen dat er opeens vlechtjes zitten in uw hoofdhaar/neushaar/oorhaar/armhaar/rughaar/schaamhaar, dan vrees ik dat u het slachtoffer bent geworden van de serievlechter. Brrr! Waar is Peter R. als je hem nodig hebt…..