Jenni

Ik ben niet van het meest sportieve soort. Met andere woorden: ik ben gewoon een luie donder. Van het soort dat bij voorkeur de hele avond zieltogend op de bank ligt met een zak Lays naast me op de bank en een hersenloze gooi-en-smijtfilm op de beeldbuis. De enige beweging die ik mij veroorloof is afkomstig van mijn hand, die zich tastend een weg zoekt door bovengenoemde zak, op zoek naar de laatste kruimels cholesterol tot ongekende hoogten jagende vettigheid. Af en toe buig ik mij kermend naar voren voor een slok drinken, mopperend dat de tafel zo ver weg staat. Dromend van een kek infuusje die de nattigheid vanzelf mijn lichaam in transporteert zodat ik iedere overbodige beweging kan vermijden. Na enkele uren in deze catatonische staat te hebben doorgebracht, begeef ik mij vervolgens kreunend en steunend naar boven, richting bed om daar verder te vegeteren.

Regelmatig heb ik van die momenten dat ik denk “en nu is het genoeg geweest”. Zeker na het zien van Amerikaanse vrouwen die al jaren in bed liggen en uiteindelijk door figuren als Jerry Springer en Dr. Phil uit hun huis gezaagd moeten worden.Tijdens één van die momenten schafte ik dan ook een Wii Fit aan.  Een geinig wit plankje met een dvdtje vol oefeningen en spelletjes waarvan het schijnaar de bedoeling is om op een leuke manier (lees ik daar echt leuk?) in beweging te komen.

Zoals het altijd gaat met ruggegraatlozen: in den beginne was ik zeer fanatiek. Zeker een uur per dag stond ik op dat kreng te hoelahoepen, te boksen, te steppen en te yoga-en. Maar zoals dat gaat met ruggegraatlozen, kwam daar op een gegeven ogenblik de klad in. Dusdanig dat ik bij het zoveelste kwelende “goodmorning!!” als ik dat kreng opstartte eerder de neiging voelde het kreng door het raam te keilen dan om een robbertje te gaan bewegen.  Ik vind yoga echt geschift, zeker nadat ik voor de zoveelste keer bijna op mijn bek ging tijdens het uitoefenen van de “Tree”. Je moet het voor de gein eens proberen: als het je lukt om die oefening te doen en er ook nog charmant uit te zien én bovendien ook nog langer dan een nanoseconde stil te blijven staan ben je minstens zo geschift.

Kortom: uit liefde voor mijn ramen, mijn gekweld menselijk lichaam én mijn omgeving  liet ik de Wii fit dus maar met rust, en stond hij vredig stof te happen onder de tv. Tot ik vorige week tot de schokkende ontdekking kwam dat de laag vet die boven mijn spijkerbroek uitpuilde nu wel heel onsmakelijk begon te worden en mijn reet de bevallige omtrek van een goederentrein begon te krijgen. Dus met frisse tegenzin trok ik hem tevoorschijn.

Ik trapte hem aan, en kwam tot de ontdekking dat het blauwe ledje niet ging branden, ook niet na het verwisselen van de batterij. Stuk. Kut! Kwam ik eindelijk uit semi-vrije wil in beweging, deed dat ding het niet. Grommend smeet ik hem naar mijn lief, die na een grondige autopsie eveneens moest toegeven dat het ding helemaal niets meer deed. Goddank heb ik hem pas tien maanden en zat er een jaar garantie op, dus kon dat ding retour Nintendo. (á tien euro verzendkosten).

Een week later kwam hij retour. Hoera! Het Grote Bewegen kon beginnen! De begeleidende factuur (gelukkig á € 0,00, want garantie)  meldde het volgende: ‘geen storing gevonden’. Ja, doei! We hebben dat ding geschud, vervloekt, ontleed, beschopt en liefelijk toegesproken, maar aangaan ho maar!. Dus gebeld met Nintendo. “Tja.. stuur hem dan maar weer retour”. Fijn! Nog tien euro verzendkosten. Maar na wat verbaal geweld kwam er zowaar een antwoordnummer uit die technischedienstmeneer rollen.

Dus het apparaat is weer richting Nintendo. Wij wachten rustig af. Helaas… ik kan mijzelf op dit moment even niet verrijken met mijn zo geliefde sportieve activiteiten. Hoe jammer toch! (Waar heb ik die zak chips toch gelaten?)