Jenni

Ons vehicle is niet van het nieuwste soort. Standaard hebben wij nooit een auto jonger dan een jaar of tien. Voor baantjes met geinige autootjes en duizenden euro’s bijtelling per jaar zijn wij beiden niet in de wieg gelegd. Zou ook onzinnig zijn; zowel mijn lief als ikzelf werken op tien minuten fietsafstand van huis.  Toch hebben wij een auto. We hebben immers ook drie telgen. Hele zware telgen. En in Nederland regent het vaak. En aangezien Jody het laatste kind is dat nog voorop zit en zij dus als zij eenmaal is gedegradeerd tot achter mijn rug-zitster niet meer kan fungeren alswind-en regenscherm, vinden we een auto niet zo overbodig.

Ook al ben ik na zesendertig rijbewijsloze jaren zeer bedreven in het vervoeren van zesendertig tassen vol boodschappen, twee kinderen en één buggy op dezelfde fiets, ik kan niet zeggen dat dat allemaal nou zo  lekker fietst. En als je het tot twee keer toe hebt gepresteerd om de fiets volledig op te tuigen met eerdergenoemde materialen en dan vervolgens tot de ontdekking komt dat je de verkeerde fiets van lading hebt voorzien (nee, dat is geen grapje, dat is mij tot twee keer toe overkomen) dan begrijpt u wel dat ik zo af en toe zonder schuldgevoel in een auto kruip.

Maar, zoals eerder gezegd: de auto is niet zo nieuw meer. Hij vertoont hier en daar wat mankementjes. Zo zou de auto voorzien moeten zijn van airconditionering. Althans, dat werd beweerd bij de aankoop, maar ik heb er nog nooit iets van gemerkt. Ook de sloten doen niet geheel wat ze zouden moeten doen. Er zit centrale deurvergrendeling op het apparaat. Maar helaas leidt onze auto een eigen leven en neemt hij dat ‘centraal’ wel heel erg letterlijk. Hij doet waar hij zin in heeft, springt tijdens het rijden spontaan op slot, weigert op andere moment open te gaan (bijvoorbeeld als je, hoe gek, in wilt stappen). Of slechts één slot gaat open en de rest niet, en dan aan jou de schone taak om uit te vissen welk slot dat was. Mijn auto heeft me zelfs wel eens rondjes laten rennen door steeds een slot te openen, mij ernaartoe te laten rennen, vervolgens gauw weer op slot te gaan en het volgende slot aan de andere kant van de auto te openen. Tijdens het rennen (maar dat kan ook verbeelding zijn) dacht ik zelfs een galmend gelach achter de cilinders vandaan te horen. Maar goed, toen was ik alweer een half uurtje aan het rennen, dus het kan kan ook een delirium door het vele rennen zijn (en degenen die mijn vorige log hebben gelezen, weten dat Jenni + bewegen gewoon geen goede combinatie is).

Inmiddels hebben we de slotperikelen van onze auto aardig op een rij. De auto openen aan de bestuurderskant kan niet. Slot werkt daar niet als je wilt openen. Aan de bijrijderskant echter wel. Maar daar kan je de auto weer niet op slot draaien, dat kan aan de bestuurderskant weer wel. Af en toe vergeet je dan hoe het ook alweer zat en dan ben je weer even een rondje aan het lopen om te proberen de auto te openen. Maar goed, als je hem dan eenmaal open hebt, wordt je beloond met een altijd startende motor, ongeacht het weer. En dat houdt ik mezelf dan weer voor, als ik weer eens grommend van frustratie, doornat van het zweet, achter het stuur zit. “Maar hij start wel!. Mijn tong hangt op mijn schoenen, mijn kinderen zitten bibberend van angst achterin, maar starten doet hij!”.

Ooit… komt het moment dat het staatsloterijgeluk wél onze kant op komt. En dan koop ik voor mezelf een leuk nieuw autootje, als mijn lief lief is mag hij er ook één uitzoeken. En als derde wagen koop ik dan de allergrootste caterpillar die ik kan vinden en ros ik over die stinkmondeo heen.  Het filmpje kan ik vast wel slijten aan Brainiac. Hebben die ook eens iets anders om uit te zenden in plaats van die eeuwige ontploffende caravans.