Jenni

Over iets minder dan vier weken zullen mijn lief en ik in volle overgave in de val trappen die onze lieve vrienden voor ons hebben uitgezet. De loerende blikken, verstolen gegrinnik en gemompelde opmerkingen als “ja ja, wacht maar!” en “dit slaan we allemaal op” zullen dan een climax bereiken in de vorm van een vrijgezellenavond die voor ons is georganiseerd. Wij weten praktisch van niets. Een klein tipje van de sluier is opgelicht, maar voor de rest zijn de gebeurtenissen die ons staan te wachten 27 juni aanstaande een volslagen raadsel. Ik kan er niets aan doen, maar bij tijd en wijle verschijnen voor mijn geestesoog onwillekeurige beelden van mijn lief en mij met een jerrycannetje water en een magnesiumstick op de top van de Mont Blanc (iets teveel naar expeditie Robinson gekeken) of samen in een woeste jungle, planten wegkappend met een kapmes terwijl we liefdevol schorpioenen van elkaars schouder vegen (teveel Discovery) en ondertussen  het hoofd bieden aan woeste huurlingen die ons het leven zuur maken (teveel Tomb Raider)

Ik vermoed dat het uiteindelijke feest iets minder sensationeel en iets veiliger zal zijn. Tenslotte is het best lekker meegenomen als we onze trouwdag een week later ook daadwerkelijk levend meemaken. We laten noodgedwongen alles over ons heenkomen. Mijn enige voorwaarden waren: geen vis, (want hoog gatvergehalte), geen kipfilet (mijn fobie is wel bekend denk ik) geen karaoke, (gruwel) geen strippers (zie vis).

Kortom: ik vrees met grote vreze dat ik daadwerkelijk het ontklede lichaam van een karoake zingende visboer sta in te smeren met gemalen kipfilet. Waar ze die vandaan moeten halen weet ik niet, maar mijn vrienden kennende, lukt ze dat zonder twijfel.

Maar ik laat me graag verrassen.. wordt vervolgd!