Jenni

 Al sinds Ayla zelf haar immuunsysteem moet opbouwen heeft zij last van snotneuzen. En dan heb ik het niet over een charmant sierlijk klein glimmertje aan de buitenkant van de neusgaten, nee, dan heb ik het over enorme watervallen van dik geel slijm (Eet smakelijk allen). Wij maakten ons niet ongerust. Immers, snotneuzen zijn onlosmakelijk verbonden met jonge kinderen. Een beetje ouder gaat niet op pad zonder rijkelijk gevulde tassen vol zakdoeken. Dus in eerste instantie maakten wij ons dus niet druk over het feit dat Ayla er constant bijliep als een sabeltandtijger.  Wij veegden blijmoedig de enorme pegels af, jaar in jaar uit.  Verder was zij nooit ziek, nooit keel- of oorontstekingen of andere ellende, dus wij maakten ons geen zorgen.

Inmiddels, bijna vijf jaar verder, kregen wij toch het idee dat Ayla’s snotgedrag niet viel in de categorie “normaal bij kinderen”. Tenslotte was het nooit eens óver. Elke snotbui gaat tenslotte wel eens over. Bij haar bleven de slagtanden blijmoedig groeien, iets wat mij deed denken aan mijn eigen kindstijd. Ik was ook een wandelende snotbom, met dat verschil dat Ayla slagtanden produceert, en ik bellen blies. Het snotgedrag verder was echter hetzelfde.  Bij mij was het over zodra de amandelen waren verwijderd. Eigenhandig dichtbranden van de neusgaten schijnt niet te mogen, dus ik besloot er een bezoekje aan de huisarts aan te wagen.

Ik hield rekening met het feit dat de medische wetenschap tegenwoordig niet meer zo happig is op het verwijderen van amandelen. Vroeger werden deze ondingen bij het eerste het beste kuchje uit de keel gerukt. Tegenwoordig is men wat terughoudender, zo ook mijn huisarts. Zij keek zuinig, en vond het raadzaam eerst een allergietest te doen. Uiteraard kwamen daar geen allergieën uit, zoals ik wel had verwacht. Zij smeekte lichtjes om toch nog even te wachten tot het vanzelf over zou gaan. Ik antwoordde dat ik al vanaf haar vierde levensmaand verdronk in de snot en dat ik nu wel lang genoeg had gewacht. Hoera! Ik kreeg een verwijzing voor de KNO-arts.

Ook de KNO-arts was zeer terughoudend, en achtte het verstandig een antibiotica-kuur te doen. Prima, doen we een kuur. Blijmoedig veegden wij de snot-stalagtieten opzij en dienden wij neusspray en drankjes toe. En waarempel! Na drie dagen antibiotica begon de snotstroom op te drogen.. tot maar liefst drie dagen na het stoppen van de kuur. De slagtanden keerden terug. Ayla, die stille hoop had eindelijk van die snot af te zijn (ze wordt ermee gepest op school) was zieliger dan ooit omdat die hoop de bodem was ingeslagen.

We vonden het nu welletjes (dat vonden wij eigenlijk al bij die allergietest in den beginsel). En zo keerde ik afgelopen dinsdag terug naar de KNO-arts. Strijdvaardig, klaar om elk woord dat enigszins in de richting van “afwachten” afboog te pareren met tegenargumenten. Voor de zekerheid had ik een honkbalknuppel en een Desert Eagle meegenomen. Maar gelukkig zag zij zelf ook wel in dat afwachten niet zo zinvol was. Zij probeerde nog wel te onderhandelen met “alleen keelamandelen dan maar? Neusamandelen kunnen tot het negende jaar nog aangroeien. Misschien even aankijken hoe het gaat zodra de keelamandelen zijn verwijderd?” Maar ik was onvermurwbaar. Het kind moest toch onder het mes, dan gelijk die neusamandelen ook mee. Ik toonde dreigend mijn Desert Eagle, die ik subtiel boven mijn broekrand liet uitpiepen. Ook sloeg ik een paar keer met mijn honkbalknuppel op tafel, gijzelde ik een verpleegster en dreigde ik de amandelen van de KNO-arts eigenhandig te verwijderen met een nijptang. Dat hielp.  Ayla wordt geopereerd! Negen juli aanstaande gaan die rotdingen eruit.

Een strop voor de paleontologische wetenschap.. de allerlaatste sabeltandtijger zal eindelijk om zeep worden geholpen.