Jenni

En zo stonden er gistermiddag veertien ongeregeldheden in onze tuin, beter bekend als ‘vrienden’. Goddank met kleine bescheiden tasjes: geen enorme vuilniszakken waaruit de parmantige snavel van een kippenpak stak. Wij werden gehuld in enorme witte T-shirts voorzien van teksten slaand op onze persoonlijkheden. Mijn lief heeft de pech door het leven te gaan met de naam die ook gebruikt wordt om een persoon aan te duiden die op een avondje uit drankvrij door het leven gaat zodat iedereen veilig thuis gebracht kan worden. Op die naam zijn uiteraard allerlei variaties te bedenken, die ook allemaal op het shirt te vinden waren. Uit mijn shirt daarentegen, bleek duidelijk mijn voorliefde voor horror-films.

Aangezien wij allang geen vrijgezel meer zijn was gekozen voor een gezamelijk pre-trouwerij-feest, vandaar dat wij met zijn zestienen waren. Wij gingen op weg richting treinstation.  Ik moet zeggen dat ik me behoorlijk voor aap voelde staan, toen ik in de trein de wc opzocht met op mijn rug de tekst “cocksuckers from hell”. Ik had het idee dat mensen dachten dat ik aan een soort nonverbale Gilles de La Tourette leed of zoiets. Nou ja, snel lopen zodat mensen het shirt niet konden lezen dan maar. De schedel aan de voorkant en de nagetekende schotwonden kon ik nog enigszins afdekken door mijn borstpartij naar binnen te trekken en mijn armen ervoor te houden.

Wij belandden in een partycentrum. De nodige versnaperingen werden verorberd. Iedereen bestelde braaf cola, maar als de serveerster weg was bleken er uit tassen flessen Bacardi tevoorschijn te komen waarmee de cola werd opgeleukt. Ik hield het bij één Breezer. Mijn drankzucht is van dien aard dat ik van één Breezer al op mijn kop sta. Ik besloot het daarbij te laten, ik ben van mijzelf al vervelend genoeg.

Vervolgens werden wij verwacht op de kartbaan. Oh hemel! Ik ben niet zo goed met gemotoriseerde vierwielers, getuige de vele verwondingen die onze auto al heeft opgelopen. Maar ik liet mij niet kennen en wrong mijn niet bepaald bescheiden lichaam in bijzonder onflatteuze overall in een veel te smal kuipstoeltje. Ik was bang dat ik nooit meer uit die kart zou kunnen klimmen. Bang dat de kart voor de rest van mijn leven aan mijn kont zou blijven hangen omdat ik niet meer uit het stoeltje zou kunnen komen. Een vriendelijk jongmensch vroeg mij of ik hulp nodig had. Ik voelde me vijfenzeventig. Ik grauwde naar hem dat hij op moest rotten anders zou ik mijn rollator om zijn nek vouwen. Het hielp,  hij droop af. Het karten zelf was een feest. Ik hield het apparaat op de weg en liet snellere deelnemers braaf voorgaan (dat was zo ongeveer iedereen). 

Na het karten zetten wij koers naar de afdeling lasergame. Geweldig! Ik heb me bescheurd. Stikkend van het lachen rondrennen in een pikdonkere ruimte met lugubere muziek in een idioot pak en iedereen neermaaien die je onderweg tegenkomt is helemaal mijn idee van lol. Oorspronkelijk werden we opgesteld in twee teams, maar één minuut nadat we van start gingen was iedereen de teamgeest allang kwijt en schoot iedereen op elkaar. Lang na de afloop, toen iedereen allang weer in de kleedruimte zat en het licht weer aan was, scheen ik nog te hebben rondgerend door de donkere gangen met een niet werkend pistool, krijsend “ik vermoord je! Ik schiet jullie allemaal dood!” tot ik door de bewaking schoppend en krijsend werd afgevoerd. Zeker voor herhaling vatbaar!

Na een hapje eten werden we verwacht op de bowlingbaan. Lekker duf, maar altijd leuk. Vieze stinkschoenen met het oude zweet van velen aan de voeten en gaan. De drank en het zweet vloeide rijkelijk. (Het was bloedheet binnen). Ik probeerde nog een bowlingbalgevecht te houden, maar dat bleek niet te mogen. Meneren van het partycentrum: ik heb een goede wa-verzekering, en sorry voor alle glasscherven.

Na het bowlen namen wij nog een afzakker in de tuin. Tijdens deze afzakker stortte ik lichtelijk in, zo’n explosie van beweging op één dag, terwijl ik normaliter een heel jaar doe over dezelfde hoeveelheid beweging, bleek een aanslag op mijn lichaam. Maar ik hield mij zittende, lurkend aan een kop thee, waarna wij na enige tijd koers zetten richting treinstation.

In de trein keerde de baldadigheid terug. Ik voelde mij een hooligan, en schijn zelfs te hebben voorgesteld om aan de noodrem te trekken en had al één bank los om naar buiten te smijten. Maar gelukkig hield men mij tegen. Een bijna-veertiger, tevens moeder van drie kinderen én rijkelijk voorzien van overgewicht die zich gedraagt als een vandaal is natuurlijk te sneu voor woorden. Gelukkig nam men mij tegen mijzelf in bescherming en beperkte ik mij tot enig hersenloos geschreeuw, maar dat gaf niet want ze hadden mij opgesloten in de wc.

Toen was het feest ten einde. Moe maar tevreden keerden wij huiswaarts. Het was een memorabele dag, die wij niet licht zullen vergeten. Ik vermoed het partycentrum ook niet. Wat rest zijn goede herinneringen aan goede vrienden die dit allemaal voor ons hebben georganiseerd, en waarschijnlijk een heleboel verschrikkelijk bezwarende foto’s en videomateriaal. Rest om om te zeggen: Debbie, Jeroen, Roland, Marja, Ilse, Ingrid, Barry, Ruurd, Peet, Linda, Michel, Richard, Nick en Martin.. bedankt!!!!