Jenni

Mijn jongste telg. Eigenwijs, eeuwig vrolijk, ondeugend, heerlijk, wonderbaarlijk. Het hele kleine is eraf. Ineens is ze ‘groot’. We leven voor de allerlaatste maal  in de wereld die “nee” heet. “Wil je drinken? Nee. Ga je mee naar bed? Nee. “Jody hapje? NEEEE! Zullen we gaan? Neeheeheeheeheeeee!!!!.”  De wereld van “nee”. De wereld van fraai toneelspel, als onze peuter zich weer met veel gevoel voor drama op de grond werpt zodra ze merkt dat haar “nee” niet het beoogde effect heeft. Die zich afgelopen vrijdag tijdens het moment supreme in de trouwzaal voornamelijk bezig hield met de trap in de trouwzaal op- en afrennen. 

Een kindje waarin ik zoveel herken. Ze lijkt zoveel op mij, in haar zie ik mezelf terug. Ik heb bij haar het gevoel constant in de spiegel te kijken. De gelijkenis met kinderfoto’s van mijzelf is verbluffend. Bovendien herken ik angstig veel karaktertrekken van mezelf. Dit laatste doet mij er regelmatig aan herinneren dat ik ervoor moet zorgen dat ik zo rond haar vijftiende jaar electronisch huisarrest in de vorm van een enkelband regel , het huis  beveilig met minimaal drie hangsloten per raam en per deur, zorg voor een inbraakalarm die niet zozeer de inbrekers buiten als wel alle bewoners ín het huis houd, en  het levenloze lichaam van het eerste het beste vriendje dat zij mee naar huis neemt aan de gevel bevestig als waarschuwing voor het overige manvolk. (Dit alles omdat ik niet wens door te maken wat mijn moeder met mij moest doormaken.)

Goddank is het nog lang niet zover. Voorlopig is zij nog een peuter waarvan je met veel pijn en moeite een kusje kunt stelen, een knuffel zit er zelden in. Daarvoor heeft ze het veel te druk. De wereld is te mooi, te groot en te interessant, de tijd maar zo kort. Te kort om die kostbare tijd te verspillen met futiliteiten als knuffelen met je moeder. Boekjes verscheuren, op tafels dansen, weglopen, vies worden, met water, verf en erger kliederen.

Ze is alweer twee jaar. Tot nu toe begonnen mijn eierstokken te klapperen zodra mijn jongste telg van het moment twee jaar werd. Nu blijft het geklapper uit. De babytijd is voorgoed voorbij.  Ze is de jongste en blijft dat ook. Een tijdperk waar ik met veel plezier op terugkijk. Van alledrie de babyperiodes heb ik met volle teugen genoten. Nu geniet ik met volle teugen van het feit dat ik weer een stukje vrijheid terugkrijg. Een nieuwe periode breekt aan.

Sinds vandaag is dit wondere wezentje twee jaar oud. Mijn jongste telg. Gefeliciteerd lief  prinsesje.