Jenni

En zo giert de zomer dan weer met rasse schreden voorbij. Dit stukje bewustzijn drong vanmorgen via mijn frontale kwab naar binnen toen ik vanmorgen in de zeikregen de kinderen naar school bracht en grommend met doorweekte paardestaart voor het hek stond. Onder mijn ene arm vierentwintig school- en gymtassen, onder de andere arm een brullende druipende peuter die in haar vorige leven waarschijnlijk gekruist is met een varken en daardoor zeer gecharmeerd is van vieze plassen, nattigheid en andere ellende waarbij veel aarde en modder aan te pas komt. Door deze eigenaardigheid heeft ze de vervelende neiging om zich voorover te laten vallen in alles wat maar enigszins nat is.  Deze eigenschap is niet kwalijk als zij zich bevind op een pleintje met zwem- en zandbakje op een warme zomerdag, ook al zie zij er na een half uurtje uit als een mummie zonder verband.  Minder leuk wordt het op straat, in de regen, met veel haast en deadlines in de vorm van schoolbellen. Helaas is zij nog niet in staat het onderscheid te maken, waardoor ik op een regenachtige dag aardig wat stellen kleding op een dag verslijt.

Op het kinderdagverblijf zijn ze het gewend;  gevoed door de wetenschap dat verbieden bij Jody echt zinloos is, heeft onze jongste telg vrijstelling om in allerhande viezigheid te wroeten.  Hierdoor krijg ik steevast een peuter mee die je nog niet met een tang wenst aan te pakken. Uiteraard mag je dat niet laten merken, zeker niet als je omringt bent door zeer blije pedagogisch medewerkers. Dus als je dochtertje op je af komt rennen met gespreide armpjes en getuite lipjes, is het not done om naar achter te deinzen, weg te rennen of haar van je af te slaan met een honkbalknuppel. Dus je vermant jezelf, slikt dapper je kokhalsneigingen weg, verbant resoluut onwillige gedachten over builenpest en andere vieze ziektes uit je systeem, en je eet je een weg door snot, water, zand en limonade omdat je zeker weet dat onder al die lagen écht een zacht peuterwangetje zit.  Door je kokhalzende hersenpan zoeft een mantra “Vieze kinderen zijn blije kinderen. Vieze kinderen zijn blije kinderen” terwijl je, zo blij mogelijk kijkend (“schattig hé!”)  stiekum het met je onderlip opgevangen peutersnot op de grond kwat zodra iedereen de andere kant opkijkt.

Kortom: het zand-water en erger-tijdperk is weer in zicht. In de zalige zomermaanden die achter ons liggen heb ik  mij geestelijk kunnen voorbereiden op het échte werk: storm, regen, aarde, modder en dikke plassen op de grond. Maar Jody en ik zijn er klaar voor. Mijn chemicaliënpak ligt klaar.. laat maar komen die herfst!