Jenni

Avondeten bereiden, een dagelijks terugkerend fenomeen.  Het is inmiddels zeventien jaar geleden dat ik uit het ouderlijk nest ben gevlogen. En ondanks mijn hang naar eten dat hoofdzakelijk wordt vertegenwoordigd door onverzadigde vetten en voornamelijk met de letter P begint, heb ik in die jaren toch aardig wat gezonde maaltijden bereid. Toen ik mij eenmaal op het glibberige pad van het moederschap begaf, beviel ik behalve van drie wolken van kinderen eveneens van een flinke portie bewustzijn. Dus verving ik mijn voornamelijk ongezonde dieet van brood, pizza, patat en heel veel sigaretten voor een iets gezonder alternatief, om ervoor te zorgen dat mijn wolkjes niet binnen de kortste keren krom stonden van de scheurbuik. En zodoende heb ik in de bijna acht jaar dat ik nu omringd ben door nageslacht aardig wat maaltijden bereid die in de verte wel het predikaat “gezond” zouden kunnen dragen, omdat er zo af en toe een snipper groen in ronddrijft.

Er zijn bepaalde zaken die ik nog steeds niet onder de knie heb. Ik noem maar een dwarsstraat: mijn brein, bijvoorbeeld. Bijvoorbeeld. Broccolischotel met gehakt en aardappelpuree. De broccoli louter ik bij voorkeur met een zakje kaassaus. (Het moet niet té gezond worden natuurlijk). Alles gaat goed, tot ik het zakje kaassaus in het pannetje water mik. Vervolgens steek ik de pit aan, en ondanks dat ik mij bewust ben van het feit dat een kwart liter water met een zakje poeder op standje tien op inductie binnen één nanoseconde (over)kookt, presteer ik het telkens weer om op dat moment te denken dat ik nog tijd heb om even achter de computer te gaan zitten, waarna ik ogenblikkelijk broccoli, gehakt én kaassaus vergeet, tot ik een paar minuten later wordt verrast met een schroeigeur uit de keuken. Zelfs op dat moment krijg ik het nog voor elkaar om te denken “waar komt die lucht vandaan?” waarna ik Jody het halve huis achterna zit om mijn neus tegen haar achterwerk te drukken omdat ik denk dat zij haar eigen taartje aan het bakken is. Blijkbaar zijn mijn hersencellen, dankzij mijn vroegere levensstijl, zover afgestorven dat ik het verschil tussen een gevulde luier en een geblakerd pannetje, gevuld met een amorfe, zwarte massa niet opmerk.

Dat stukje bewustzijn komt meestal zo’n vijf minuten later alsnog. Uiteraard is er van de kaassaus niet zoveel meer over. Maar een plamuurmes en een schepje paprikapoeder (valt die donkere kleur niet zo op) doen wonderen, en vrolijk mik ik het jammerlijke restant van de saus alsnog over de broccoli.  Gauw een laag aardappelpuree eroverheen.. wat niet weet wat  niet deert.  En van verbrande kaassaus krijg je geen scheurbuik? Toch? Toch?