De onzichtbare luizen
Vorige week dinsdag. Ik was net een half uurtje op mijn werk toen ik werd gebeld door de juf van Ayla. Een schuldbewust stemmetje. Ayla heeft hoofdluis, en moet meteen, conform hoofdluisprotocol, opgehaald worden.
Dus daar ging ik. Gelukkig al luizenshampoo en kam in huis. Ayla opgehaald, beluisd en wel meteen onder de douche gezet, daarbij het hardnekkige jeuken op mijn eigen hoofd (paranoia) negerend. “Mag ik spelen mama?” Nee! Kop dicht en ondergaan! Het leven is geen feest!”
Ik masseerde gruwelend chemisch afval op haar onschuldig maar bezoedeld kinderhoofdje. Al snel vond ze het geen grapje meer. Vooral omdat ik zwetend, vloekend en krabbend aan haar haar stond te rukken. Vreemd genoeg schijn ik dan niet op zijn mooist te zijn. Voelde ik nou zelf van alles wegschiet richting nek? Gatverdamme! Ik ploegde door, hele plukken haar belandde in het putje. Af en toe snauwde ik dat ze stil moest blijven staan, terwijl ik richting wasmachine snelde met armen vol jassen en beddengoed. Waarom kan dat kreng nou niet heter dan 90 graden?
Ayla snikte toen ze mij weer aan zag komen (krab krab) maar ik zwoegde door, alert op kruipend gespuis. Lag het nou aan mij of zag ik er geen één?
Toen ik het chemisch gevaar uit de blonde manen had gespoeld, keek ik eens goed. Geen beestje te zien. Geen luis, neet, lieveheersbeestje, vliegend hert, landschorpioen, hazelworm, whatever, ik zag geen spoor van wat voor insect dan ook. Ik voelde ze wel. Op mijn hoofd wel te verstaan. Mijn hersens leken een spelletje met me te spelen, want zowel Ayla als ondergetekende bleek geen onderdak te bieden aan wat voor fauna dan ook. Ook een rondreisje in Google bood geen soelaas, behalve dan een hoop wijsheid over de tweeënveertig poten die luizen hebben en het weetje dat ze met dertig cm per uur over je hoofd kunnen racen (heeft iemand een emmertje?) Wat het kind ook in haar haar had, luizen of neten waren het niet.
Tot op de dag van vandaag heb ik ze nog niet kunnen ontdekken. Ook bij de overige gezinsleden niet. Na de grondige inspectie van Ayla en mijzelf heb ik mij verdekt opgesteld bij de voordeur, wachtend op de overige gezinsleden, die ik besprong zodra zij één teen op de deurmat hadden geplant. Ook bij eerdergenoemde gezinsleden geen luis te bekennen.
Inmiddels een week verder. Ayla is bijna over haar trauma heen, het beddengoed en de jassen zijn ook weer eens schoon, de luizenmoeder in kwestie heb ik olijk in het gezicht gerocheld (waar zouden we zijn zonder H1N1), een emmertje Candiru-visjes in de broek laten glijden waarna ik haar naar de Pearl heb gestuurd. Bovendien begint het waanzinnige gejeuk in mijn nek langzaam weg te ebben en komen mijn walgende zintuigen enigszins tot rust. Mijn zintuigen zijn in ieder geval weer eens aangescherpt met betrekking tot de plagen die de hedendaagse scholen kunnen teisteren.
Het staat Ayla trouwens schattig, zo’n kaal hoofdje.
1Nicky
wrote on 16 November 2009 at 22:21
Haha! Geweldig logje!
Wat een waanzin trouwens. Moet je eens proberen een extra vrije dag te krijgen voor je leerplichtige koter… En als ze maar denken dat ze hoofdluis heeft, moet je haar meteen ophalen?
2Jenni
wrote on 17 November 2009 at 9:32
@ Nicky: Ja.. zodra hoofdluis wordt geconstateerd (al dan niet fictief, blijkbaar) moet je het kind ik kwestie ophalen. Ook in het natraject zijn ze niet mals, je kind wordt gechecked, vinden ze dan nog luis dan gaan ze een gesprek met je aan, daarna nog een keer met de GGD erbij en daarna wordt er aangifte van kindermishandeling gedaan bij het AMK. Ik bedoel, ik snap dat je met die rotbeesten alert moet blijven (zo’n protocol is er niet voor niets tenslotte) maar zorg dan in ieder geval dat men 100% zeker weet dat er ook daadwerkelijk luizen aanwezig zijn. Een andere moeder (die ook haar kind voo niets had opgehaald omdat er bij haar dochter ook geen luis te vinden was) zei al dat ze bij Ayla hadden gezien dat het rood was achter haar oren, en dat dat blijkbaar een aanwijzing was voor hoofdluis…
3Laurent
wrote on 18 November 2009 at 9:04
Waar komt dit in Godsnaam vandaan? Kwam dat ook voor toen wij nog klein waren>? Ik kende het alleen van verhalen van mijn ouders uit de jaren dertig.
Is dit een gevolg van structureel bezuinigen op schoonmakers in scholen of zo?
4Jenni
wrote on 20 November 2009 at 13:47
@ Laurent: Geen idee! Ik weet dat het in mijn jeugd ook wel voorkwam, alleen weet ik niet of dat ook zo heftig was als nu. Maar misschien werd er toen minder ruchtbaarheid aan gegeven of zo?
5Toaske
wrote on 20 November 2009 at 14:27
Hier afgelopen zomer voor het eerst een ervaring met echte luizen. Gelukkig allemaal weer overleefd (behalve de luizen dan natuurlijk). Wat stom zeg, dat je je kind meteen op moet halen. Wat heeft dat voor nut????
6Jenni
wrote on 20 November 2009 at 15:21
@ Toaske: Tja.. geen idee. De hele school weet zo’n beetje wat er aan de hand is als een kind aan de hand van moeder wordt weggevoerd in schooltijd, maar blijkbaar zijn ze érg bang voor besmetting. En dat is allemaal prima, zolang er dan ook echt wat aan de hand is, en niet als het loos alarm is
7Panta Rei
wrote on 22 November 2009 at 4:47
Een woord: BELACHELIJK!!!