Jenni

Nederland is in de ban van De Griep. Eerst nog een enkeling, maar nu lijkt De Griep om ons heen te grijpen en verschijnen er steeds meer mensen na afwezigheid van een week weer hoestend en kuchend in het openbaar. Dus toen kwam De Prik. Voornaamste doelgroep: kinderen vanaf zes maanden tot vier jaar. De doelgroep waarin mijn jongste telg valt. Dus begon Het Denken. Wel of geen inentingen?

Twee weken lang dwaalde ik tussen wel en niet. Ik las en las. Twijfelde. Nee! Aan haar lijfje geen prikpolonaise. Ze heeft een dijk van een weerstand, nooit ziek, en de keren dat ze verhoging heeft gehad (koorts kan je het niet eens noemen) zijn op één hand te tellen. Moet ik die geweldige weerstand echt gaan doorbreken? Zou die weerstand misschien juist ondermijnd worden door die enting? Zou zijn De Griep niet zelf prima kunnen verslaan, mocht ze hem krijgen?

Ja! Ik laat haar wel inenten! Als ze De Griep wel krijgt en ze zou eraan overlijden, zou ik mijzelf dat nooit vergeven. De Griep slaat op je luchtwegen, zeker bij die kleintjes. Ze is nog maar twee jaar. Nee! Toch niet! Het vaccin is nog niet getest! Ja, ik laat haar wel inenten! Steeds meer mensen om ons heen worden ziek, dus de kans dat zij het ook krijgt, hoe goed haar weerstand ook is, is aanwezig.

En zo ging ik gedurende twee weken van Ja! naar Nee! en weer terug. Ik zocht mijn heil bij fora, de vereniging Kritisch Prikken en mede-ouders en de hier en daar enigszins opgeblazen media-hype, waar ik ondanks alles, zoals de meeste mensen, toch wel gevoelig voor was.

En op een gegeven moment wist ik het. Het werd definitief Nee!. De ontvangen entkaarten gingen in vieren de net geleegde container in. Onderwerp gesloten.

Tot gisteravond bleef ik bij mijn standpunt. Ik bevestigde mijn Nee! nog eens telefonisch tegen een vriendin gisteravond. En begon weer te twijfelen. Ik merkte dat het idee dat Jody De Griep zou krijgen toch wel beangstigend vond. Dacht aan die kwetsbare tweejarige longetjes. Longetjes die ik al vanaf de eerste celdeling weghou van vergiftigende sigarettenrook en andere bevuilers. Longetjes die zo goed konden meehelpen als zij een keel opzette. Longetjes waar ik, als beschermende ouder, zo zuinig op ben.

En zo stond ik gisteravond, in de stromende regen, grauwend de inmiddels een stuk vollere rolcontainer leeg te harken. Ik negeerde de stank, dook er tot mijn middel in, graaide en grabbelde, en vond uiteindelijk stukjes vochtig papier op de bodem waar nog net “H1N1″ op te lezen viel.  Na een droogsessie op de verwarming en een leuk knutselkwartiertje met plakband en schaar wist ik er zowaar twee enigszins acceptabele entkaarten van te maken.

Inmiddels één dag verder. Jody ligt in bed, joelend en kraaiend met een pleistertje op haar arm. Temidden van hysterische kinderen in de sporthal was zij een baken van rust en vrede. Geen kik gaf ze, geen traan liet ze. Ze bleef de GGD-mevrouw onbewogen aankijken terwijl die de naald in haar armpje stak, om vervolgens van mijn schoot af te glijden om zich joelend van vreugde volop in het feestgedruis te storten.

En ik hoefde niet eens uit te leggen waarom mijn entkaarten nog het meeste weghadden van een naar vuilnis stinkende legpuzzel.