Jenni

Vol schaamte kijk ik naar de datum van mijn laatste log. De Mexicaanse griep ligt alweer ver achter ons, maar nog steeds kijken de laatste, zieltogende resten ervan mij verwijtend aan vanaf mijn log. Na 24 november was een diep stilzwijgen, zo zwart als de achtegrond van mijn log, het enige signaal.

De stilte op mijn log was een weerspiegeling van de leegte in mijn hoofd. De  gebeurtenissen in mijn persoonlijke leven van de afgelopen maanden waren klaarblijkelijk geen reden om te bloggen,  ondanks vele zachte doch verwijtende fluisteringen  die, likkend aan mijn frontale cortex,  ongevraagd meedeelden dat het toch echt tijd was iets van mijn niet-alledaagse zin en onzin op deze plek neer te planten.

Traag van begrip als ik nou eenmaal ben, heb ik drie maanden nodig gehad om zover te komen toch weer te gaan bloggen. In deze drie maanden ben ik tot de conclusie gekomen dat ik toch geen wintermens ben en heb ik alle duivels uit de hel gevloekt in verband met de door velen bejubelde én verguiste  sneeuw (ja, ik ben wél zo’n type die onbekommerd en lustig scheldt op zaken waar ik totaal geen invloed op heb).  Ook ben ik van baan gewisseld, ben ik qua omvang zo ongeveer gehalveerd (een normaal mens valt af vóór haar bruiloft, ik doe het erna) en ben ik veranderd van een banklustig hangmonster in een semi-sportief sujet, die niet langer denkt dat Zumba een Colombiaanse, bijzonder giftige schorpioen is, en zelfs  heur hand er niet voor omdraait een rondje mee te hopsen (volledig uit de maat en een choreografie om te janken, maar hé! ik ben nou eenmaal een Nederlandse met de souplesse van een kraanwagen, en geen Braziliaanse waarbij de samba met de paplepel is ingegoten).  Zelfs koester ik ongezonde aspiraties om te gaan hardlopen met behulp van een MP3-cursus die via mijn mp3-speler in het Vlaams aanwijzingen toefluistert en mij zodoende in 27 lessen klaarstoomt om vijf kilometer hard te kunnen lopen (vijf kilometer achter elkaar; dus niet binnen een tijdsbestek van een half jaar). Het moet toch niet gekker worden.

Kortom: genoeg logvoer voorhanden, doch helaas geresulteert in talloze gemiste kansen. Met terugwerkende kracht loggen over deze zaken komt op mij over als mosterd na de maaltijd. Met de lente voor de deur (héél ver voor de deur weliswaar) en het langzaam maar zeker steeds langer lichter worden der dagen en het gejubel van vogels dat subtiel aan kracht toeneemt wordt het gewoon tijd voor een nieuwe start. Bij deze dus. Ik beloof beterschap (voor de zoveelste keer).

Terwijl ik de laatste land leg aan de eerste log sinds maanden bereikt een doordringende poeplucht mijn neus. Één van de zaken die de afgelopen maanden níet heeft plaatsgevonden is het zindelijk worden van Jody (wellicht omdat daarvoor ook enigszins actie van onze kant plaats dient plaats te vinden).  Kortom: duty calls. Tot snel.