Jenni

Wij zijn de trotse slaven van een rode kater, luisterend naar de naam Gizmo. (Maar als hij zich eens vervaardigt om überhaupt te reageren op ons gewauwel, dan luistert hij ook naar schijtbeest en kutkat). Het is een lief dier, zodra je langs, door of over zijn scherpe nagels, blikkerende, pijnlijke tanden, de waanzin in zijn ogen en zijn schizofrenie probeert te kijken. Aaien is toegestaan, maar is en blijft Russisch roulette: de ene keer drapeert hij zich luid spinnend over je schoot en schurkt hij van gekkigheid zo intensief tegen je aan dat je het gevoel hebt dat hij zich aan het ingraven is in je darmstelsel, en de andere keer hangt het kreng met zeven poten (althans, zo voelt het) en alle tanden die hij heeft aan je hand of arm. Als het aan hem lag, zou hij je ook nog proberen te wurgen met zijn staart.

Buiten bovengenoemde eigenschappen is het een ongelofelijke vreetzak (eierkoeken, appels, vuilnis, enveloppen, wattenstaafjes die dan een dag later uit zijn kont steken, het maakt hem niets uit: wat je ook klaar staat te maken, hij bedelt zich de longen uit zijn lijf). En bovendien is hij ook nog eens een verschrikkelijk oud wijf. Welke kamer je ook ingaat, welke kast je ook openzet.. hij zit erin. Als ik s’morgens de telgen naar school breng, moet ik zorgen dat hij binnen is, want ziet hij kans zich in de tuin te bevinden op het moment dat wij weggaan, dan loopt hij mee, tot school aan toe. En met twee wegen en één spoorwegovergang die wij over dienen te steken vind ik dat geen succes. Ik zie de sukkel ertoe in staat dat hij probeert een langsgierende dubbeldekker terug te koppen.

Zo gebeurt het af en toe dat als wij de tent s’avonds afsluiten (iets met nachtsloten), hij in de gang zit. Zodra de deur op het nachtslot zit en de tussendeur weer dicht is, zit hij in de gang gevangen. Wij treffen hem s’morgens dan luid mauwend aan. Zo ook vanmorgen een luid gejank uit de gang. In de gang trof ik verontwaardige rode kater aan, en tot mijn grote verbazing een klein rood sponsje in de vorm van een tomaat, in de bus gegooid door de SP in verband met de gemeenteraadsverkiezingen. Het sponsje zag er goddank onaangedaan uit: voor mijn geestesoog zag ik al een zieltogende kater met resten rood spons in zijn snorharen.  Sponzen en katten zijn geen vrienden, ze gaan na het nuttigen ervan in de regel gewoon oudhollands dood. Maar als door een wonder heeft onze alleseter dit sponsje, dat voor een speelse kater zeer aantrekkelijk oogt, met rust gelaten.

Ik verbaasde mij over deze samenloop van omstandigheden: de poes in de gang, net op een dag dat de SP besluit zijn zeer kattenonvriendelijk promotiemateriaal in de bus te werpen. Neen, ik neem het de SP niet kwalijk. Zij kunnen geen rekening houden met schizofrene alleseters tenslotte. Bovendien ben ik blij met de verkiezingen: deze verkiezingsronde heeft mij al bovengenoemd sponsje (SP) drie pennen, (VVD, PVDA en CDA) één krentebol (VOC Hoorn) en een appel (GroenLinks) opgeleverd. En wij blijven nou eenmaal gek op gratisj.

Overigens bleek later dat er ook een enorme drol in de gang lag. Zou die van mijn kat afkomstig zijn, of zou de PVV die in de bus hebben geworpen als promotiemateriaal?