Jenni

Mijn huwelijk is inmiddels acht maanden, drie weken en vijf dagen oud. Ik ben helemaal gewend aan de huwelijkse staat, die zoals u waarschijnlijk wel verwacht, niet zoveel afwijkt van de elf jaar dat ik samen ben met mijn echtgenoot. (Chaotisch, vol met kinderen en huisdieren en druk). Vanaf het moment dat mijn lieve zoon de ring aan mijn rechter ringvinger heeft geschoven, zit deze diep verankerd in het vlees van eerder genoemde vinger.  Althans.. tot enkele maanden geleden. Want ook mijn vingers hebben wat ballast verloren, waardoor deze zijn getransformeerd van vette worstevingertjes naar knokige klauwen, met een fanatiek wiebelende ring tot gevolg. Verkleinen is nog niet in mijn versuft brein opgekomen, waardoor de ring vrolijk wiebelt en heen en weer schuift, daarbij geholpen door de zenuwentic die ik heb ontwikkeld door constant aan die ring te wriemelen met mijn duim en pink.

Het wachten was dus op het moment dat hij op een goede dag gewoon weg zou zijn. Uiteraard was dit niet een innige wens van mij, dus lette ik met argusogen op of het ding nog wel aan mijn vinger zat. Laten vermaken is wel té makkelijk tenslotte, aangezien het leven al zo luchtig is en van een leien dakje gaat, probeer ik er altijd wat moeilijkheden bij te gooien om mijn eigen persoonlijke universum in evenwicht te houden. (Snapt u het nog? ik niet).

Om een kort verhaal lang te maken: afgelopen zaterdag pulkte ik weer naar goed gebruikt met duim en wijsvinger aan mijn vinger.. en voelde alleen vlees, geen titanium. Met een schok richtte mijn blik zich op mijn hand. Een zielig wit cirkeltje om mijn vinger gaf aan waar de ring tot voor kort gezeten had maar duidelijk nu niet meer was. Shit! Ik wist gelukkig vrij zeker dat ik de ring nog had toen ik terug kwam van hardlopen, dus hij moest zich in huis bevinden. Een grote zoektocht begon. Ik terroriseerde mobiliseerde Ayla om mee te zoeken. Kroop ondertussen zelf over de vloer met mijn ogen ter hoogte van het laminaat, de grond af te speuren. Ik joeg de katten achterna met breinaalden en een bankschroef, trok ze binnenstebuiten op zoek naar ingeslikte sieraden, onderzocht zowel mijn eigen ingewanden als die van Ayla om te zien of één van ons de ring in een vlaag van absolute verstandsverbijstering had doorgeslikt, maar geen spoor.

Ik was in zak en as. De meeste mensen trouwen op jonge leeftijd, houden hun trouwring hun hele leven om en moet hij van hun ijskoude, dode vingers worden afgeknipt nadat ze de kadavergerechtigde leeftijd hebben bereikt, en ik trouw op een redelijk belegen leeftijd en zie kans hem binnen negen maanden te verliezen.

Treurig slofde ik naar zolder, om daar nog één blik te werpen in de vrolijk ronddraaiende wasmachine. Mijn blik viel op iets glinsterends, klem in de manchet van de wasmachine. Goddank, daar was hij. Waarschijnlijk afgegleden in het heetst van de wasstrijd. Na het beëindigen van het wasprogramma had ik ook mijn vertrouwde, brandschone ring terug.

De ring prijkt weer vrolijk om, voor alle zekerheid maar om mijn middelvinger. Alleen zijn mijn vingers inmiddels weer wat uitgezet en krijg ik hem niet meer van mijn vinger af.  Nou ja.. in ieder geval heb ik nu de zekerheid dat de ring blijft zitten waar hij zit tot ik zo oud en dement ben, dat ik waarschijnlijk überhaupt niet meer weet wat een ring is, laat staan dat ik wist dat ik er één omheb. Had.