Jenni

Ik schreef het reeds eerder: sinds een maand of vijf ben ik, na 39 lange jaren vol bankhangerij en allergisch voor alles dat in de verste verte met beweging te maken heeft (het toppunt van beweging was in mijn optiek wéér een handvol chips in mijn mond proppen) enigszins sportief te noemen. Nog steeds verbaas ik mijzelf over de transformatie die ik de afgelopen maanden heb ondergaan. Niet alleen fysiek (- 25 kilo) maar ook psychisch. Buiten het aanpassen van mijn eetgewoontes heb ik mij ook toegelegd op een robbertje beweging zo hier en daar. Niet in de sportschool: het kan ook te gek natuurlijk! Gewoon thuis, in de veilige beschutting van mijn eigen huiskamer, met als enig decor mijn zacht achter de hand proestend gezin en af en toe een kat die tegen het raam aanvliegt omdat hij zich tegen mijn been aan wenst te vlijen op het moment dat datzelfde been ergens tussen mijn oren hangt.

Na enkele maanden fanatiek gebruik gemaakt te hebben van fitness games op de Wii, ben ik nu overgestapt op Zumba, wederom in huis, uiteraard. Zumba is zo’n tien jaar geleden uitgevonden door een Colombiaanse fitness-instructeur. Volgens de overlevering was deze zelfde fitness-instructeur, luisterend naar de naam Beto Perez, op een goede morgen zijn fitnessmuziek vergeten toen hij les moest geven. Hij moest dus improviseren. Zijn allerijl uit de auto gehaalde cd’s met latijns-amerikaanse muziek bracht uitkomst. Ziehier, zumba was geboren.

De goede man heeft, net als elke zichzelf respecterende fitness-instructeur, ook wat dvd’s uitgebracht. Een collega schonk mij één exemplaar, enkele maanden geleden. Na zo’n vijf seconden huppelen lag ik hijgend en zieltogend naar water en adem te snakken op het laminaat, ondertussen mijzelf reanimerend omdat ik in de heilige overtuiging was dat ik ter plekke zou bezwijken aan een hartaanval, hersenbloeding, longspuging en nog meer extraatjes. Maar tegenwoordig,  drie extra dvd’s verder, blijf ik de gehele vijftig minuten durende sessie op de been (al lijk ik na afloop op een kruising van lady Gaga en een strontvlieg)  en laat ik zo’n vier keer per week mijn inmiddels redelijk schonkige heupen wiegen en schud ik de blubber van mijn achterwerk, gedrild door mijn vriend Beto, die met zwaar Colombiaans accent staat aan te moedigen (“Attantioooooon! Gif me moooore!”. Uiteraard niet zo soepeltjes als de dames en heren op de film. Reeds eerder gemeld, heb ik de souplesse van een goederentrein en ben ik ook zo ongeveer net zo lenig. Uiteraard denk ik van mezelf dat ik het verschrikkelijk goed kan en zie ik in mezelf de toekomstige carnavals-koningin van Rio de Janeiro, maar een spiegel in mijn naaste omgeving liegt niet.  Bovendien, mijn omgeving zelf ook niet. Goddank kan het veel beroerder, kijkend naar Youtubefilmpjes van schuddende en wiegende dames die het vervolgens nog online zetten ook. (Hoezo bord voor je kop? Maar wel relativerend voor personen zoals ik. Ik heb zo’n zelfde bord voor mijn kop, maar heb nog wel enigszins zelfbehoud en wens niet voor de hele wereld voor paal te staan)

Maar goed.. ik heb er lol in en het moet gezegd worden: de muziek is prima en heel aanstekelijk. Zo prima zelfs, dat ik de muziek op mijn MP3-speler heb. Wel oppassen, als ik s’morgens op de trein sta te wachten ben ik geneigd om bij het horen van de latijns-amerikaanse klanken de bijbehorende pasjes te gaan uitvoeren. Op een overvol treinstation sowieso geen succes. Voor je het weet schop je iemand de rails op, hoek je iemand de trap af of slinger je iemand kokendhete koffie in zijn nek. Bovendien wordt je gewoon voor gek versleten en wordt je met dwangbuis en met een bit in afgevoerd door meneren in witte jassen.

Dus we houden het anoniem.. gordijnen dicht, dvd’tje op, en schudden maar. En mijn huisgenoten schudden vrolijk mee. Van het lachen, wel te verstaan.