Jenni

Nog niet zo lang geleden belde mijn moeder mij. “Ik heb nieuws, ik ga misschien verhuizen”.  Een nieuwbouwproject waar zij al tijden op aasde maar eigenlijk al had afgeschreven, werd eindelijk opgeleverd. En omdat zij al een eeuwigheid woont waar zij woont, barstte ze van de punten en stond ze op nummer 1. Want zo gaat dat tegenwoordig. Je geschiedenis wordt afgemeten in punten, en hoe meer geschiedenis, hoe beter je voor de dag komt als je eens wat anders wilt.

Haar stem was omfloerst met een klein bibbertje. Want als je een bijzonder kwieke maar enigszins nerveuze weduwe van zeventig-en-nog-wat bent, dan staat een verhuizing, ook al is het binnen je eigen woonplaats, gelijk aan emigratie met je hele gezin naar Botswana.

Haar wil geschiedde. Na wat getouwtrek met een andere dame die zo’n vijf minuten voor de sluitingsdatum met nog meer punten tussendoor piepte, kreeg ze toch het huis. Een geweldig huis, dat moet gezegd worden. Alles gelijkvloers,  een kek cameraatje bij de voordeur zodat je loerende scharensliepend gajes bij de centrale deur beneden al een verbale knuppel in de nek kan werpen zodra ze ook maar één poging doen om bij je binnen te dringen,  het winkelcentrum pal bij de voordeur,  een zeer goede vriendin die ook een huis heeft gekregen in het zelfde complex, en wel recht boven je..wat wil je nog meer.

Gisteren was De VerhuisDag. Haar oude eensgezinswoning werd leeggetrokken door een stel zeer kundige verhuizers. Ik deed mijn best om niet teveel in de weg te lopen terwijl ik mijn ogen nog even flink de kost gaf in het oude huis. Het huis waar wij na de dood van mijn vader gingen wonen toen ik elf jaar oud was. Het huis waar ik scheepsladingen vriendjes heensleepte. Mijn oude kamer, nog steeds ingericht met mijn oude rood-wit gestreepte gordijnen en zeil van een dusdanige kleur rood dat je frontale kwab finaal doormidden wordt gekliefd als je het lef hebt om zonder zonnebril de kamer te betreden. Bijzonder jaren 80. Zó fout dat het niet eens retro mag heten. De muren zijn doordrenkt van mijn vrouwelijke hormonen, tranen door eeuwigdurend liefdesverdriet om een onophoudelijke stroom kerels, onbedaarlijke lachbuien met vriendinnen en heel veel sigarettenrook.

Wij waren één van de eerste bewoners in die wijk.  Die eerste zomer was ik nog een veulen, ik speelde met kersverse buurtkinderen buiten terwijl langzaam maar zeker de buurt om ons heen gestalte kreeg. Grote zandhopen, schatten zoeken die bouwvakkers hadden achtergelaten. Huizen slechts betonnen skeletten zonder trap. Met wat fantasie en lef kon je heel goed naar boven klimmen, zelfs zonder steigers. Ik ben bij menig buurtbewoner op zolder geweest, zonder dat zij het ooit hebben geweten.  Met een beetje mazzel vond je een bouwlift waar het sleuteltje nog in zat.  De wereld om mij heen was één grote speeltuin.

Die eerste winter voltrok zich ineens de transformatie van kind naar vrouw en stond mevrouw Oestrogeen voor de deur. Het was uit met het buitenspelen. De zandhopen maakten plaats voor lieden van het mannelijk geslacht, (lees: geheime liefdes op afstand, want ik durfde die rare mannen niet eens aan te kijken, laat staan dat ik wat tegen ze durfde te zeggen). De schatten van de bouw ruimden het veld voor discotheken in nabijgelegen buurtplaatsen.  Tot diep in de nacht stappen en dan moederziel alleen op de fiets naar huis langs verlaten wegen. Ach, wat zal mijn moeder doodsangsten hebben uitgestaan.

De herinneringen van mijn semi-ouderlijk huis.  Terwijl ik de voordeur voor het laatst achter mij dichttrek,  sla ik ze op in mijn hoofd en in mijn hart.  Haar nieuwe huis is gebouwd op de plaats waar ooit de gymzaal stond waar ik als basisschoolleerling altijd als laatste werd gekozen. (Want: tot op de dag van vandaag is ondergetekende zo lenig als een verroeste Leopard tank). De fundamenten van het huis zijn doortrokken van mijn rijkelijk gesprenkeld kinderzweet. Het raam in de huiskamer kijkt uit op de flat waar destijds mijn hartsvriendinnetje woonde.  Het nieuwe kakelverse huis herbergt al vele herinneringen voordat het überhaupt bewoond is. Dit kan niet anders dan een goed huis zijn. Ik ben blij voor haar.