Jenni

Reeds eerder verwittigde ik mijn lezers over het nieuwe huis van mijn moeder. Inmiddels woont ze er twee maanden naar volle tevredenheid. En, zoals Remco Campert zou zeggen, het is een vurrukkulluk huis. Afgelopen weekend liet ik mij het genoegen smaken om er een weekend te bivakkeren, zonder man en kinderen en uiteraard mét moeder.  Zo af en toe doe ik dat. Dan ontvlucht ik het drukke gezinsleven om weer even te transformeren van moeder naar kind. Ook op je 41e is dat wel eens lekker. Even bijtanken.

In Hoorn is het nooit echt stil. Bij mijn moeder wel, mede dankzij de ijzersterke isolatie is het doodstil.  Ik genoot van de rust, het ontbreken van kinderstemmetjes, de kletspartijen met mijn moeder over vroeger, het winkelen en van de gratis Wifi-verbinding dankzij het feit dat iemand bij mijn moeder een onbeveiligd wifi-netwerk schijnt te hebben, zodat ik geen aanspraak hoefde te maken op het reguliere dataverbruik van mijn mobiel. Kortom een heerlijk weekend.

Tijdens een uittocht over de galerij, viel mijn oog op een indrukwekkend hekwerk aan het eind van een galerij. Groot en zwart met veel punten en een groot slot. Vreemd, gewoon op een galerij. Op elke verdieping zat zo’n hek op de galerij.  Van mijn moeder vernam ik, dat aan de andere kant,  zich de koop- en duurdere huurflats bevonden.   Op deze manier werd de sociale woningbouw-kant en de koop- en dure huurkant van elkaar gescheiden.  De dure kant had een sleutel van het hek, de plebs-kant niet. Kortom, de dure kant mag gebruik maken van de vooringang en de plebslift, maar het is verboden voor de plebetariërs om de dure liften van de andere kant te bezoedelen.

Natuurlijk hebben ze groot gelijk. Sociale woningbouw.. dat is tuig van de richel, dat weet iedereen. Voor je het weet schijten ze op de galerij, laten ze hun tien kinderen je entree bezoedelen met stoepkrijt en erger, om nog maar niet te spreken van die randgroepouderen met hun rollators en hun vieze afgekloven stompjes sigaar die ze rijkelijk rondstrooien.  Straks breekt je hak van je Prada-pump nog op een rondslingerend gebit!

In mijn ogen een stuitend staaltje elitarisme.  Een Facebook-vriend bedacht dat het een goed idee was, om mijn spiksplinternieuwe lasapparaat eens los te laten op het hek. Of een gebruikte naalden-inzameling op perron 0 (bestaat dat eigenlijk nog?) te houden en die allemaal over het hek gooien. Maar ja, dat doe je niet hé. Mijn moeder woont daar tenslotte. En voor je het weet verzucht de hele buurt.. “zij van nummer zoveel, dat is een aardig mens, maar die asociale familie hé..”