Jenni

Ayla heeft haar allereerste slaapfeestje, bij haar buurmeisje Jill. Ayla en Jill zijn dikke mik, dus het moge duidelijk zijn dat reikhalzend werd uitgekeken naar dit feestje. Het dilemma “welke slaapknuffel neem ik mee?” diende zich aan. Haar eigen slaapknuffel “knufje” viel meteen af. Want ondanks dat “Knufje” haar grote liefde, haar Alpha en Omega, haar hemel en hel en het middelpunt van haar zevenjarig universum is, is Knufje na jarenlange baby-peuter-kleuter- en kinderliefde inmiddels getransformeerd van antroposofisch poppetje naar een zielig, smerig, grijzig, viezig lapje zonder enige inhoud, behalve dan misschien de vele flora en fauna die zich in Knufje hebben genesteld ondanks vele wasbeurten (want daarin ben ik onverbiddelijk ondanks vele verongelijkte smeekbeden). Knufje zou in vreemd gezelschap makkelijk afgedaan kunnen worden als ‘afval’ en zou dus in een vuilnisbak zou kunnen belanden, een scenario die ons gevoelig dochtertje in één oogwenk rijp voor het gesticht zou kunnen maken. Bovendien gaf Ayla zelf aan “anders gaan ze me uitlachen omdat ik duim”, dus viel de keuze niet op haar geliefde Knufje, maar op een grote, pluche, correcte, bijzonder veilige en brandschone tijger.

En zo bracht ik Ayla om vijf uur met kleding, tandenborstel, kussen, pyama en correcte tijger naar de buren. Een dikke kus, een knuffel (en nog één en nog één en nog één, want afscheid nemen van Ayla, dat doe je niet ‘even’) en moeders slofte weer twintig meter terug naar huis.

Toen ik om half acht een whatsappje naar de buurvrouw stuurde met de vraag of het nog lukte met die in pyama gehulde stuiterballetjes kreeg ik de reactie “ja, gaat goed. Maar wil je Knufje brengen, ze wil haar eigen knuffel” zodat ik alsnog met Knufje in de hand richting buren slofte. Het verlangen was zo groot dat ze al haar schaamte overboord wierp in haar blinde liefde voor Knufje.

Bij de buren trof ik een aantal meisjes in pyama aan, rijkelijk besprenkeld met knuffels, op matrassen en onder dekbedden, voor de tv. Ayla keek timide, met tranen in haar ogen. Ja, ze was blij en het was helemaal goed en nee, ze wilde niet naar huis, maar ze wilde wel heel graag Knufje, die ik als bij toverslag voor haar ogen liet bengelen. Verrukt vlocht ze Knufje om haar vingers en parkeerde haar duim in haar mond. Van genot zakte haar ogen halfdicht. Gelukkig. De avond was gered en Aylaatje was weer in haar elementje. En na de buurvrouw op het hart te hebben gedrukt dat ze Knufje moest bewaken met haar leven en dat ze zich niet moest laten misleiden door Knufje’s mismaakte voorkomen en dat Knufje echt géén afval was, verliet ik met een gerust hart het huis en slofte, hopelijk voor het laatst, terug naar huis.