En zo bracht ik Ayla om vijf uur met kleding, tandenborstel, kussen, pyama en correcte tijger naar de buren. Een dikke kus, een knuffel (en nog één en nog één en nog één, want afscheid nemen van Ayla, dat doe je niet ‘even’) en moeders slofte weer twintig meter terug naar huis.

Toen ik om half acht een whatsappje naar de buurvrouw stuurde met de vraag of het nog lukte met die in pyama gehulde stuiterballetjes kreeg ik de reactie “ja, gaat goed. Maar wil je Knufje brengen, ze wil haar eigen knuffel” zodat ik alsnog met Knufje in de hand richting buren slofte. Het verlangen was zo groot dat ze al haar schaamte overboord wierp in haar blinde liefde voor Knufje.

Bij de buren trof ik een aantal meisjes in pyama aan, rijkelijk besprenkeld met knuffels, op matrassen en onder dekbedden, voor de tv. Ayla keek timide, met tranen in haar ogen. Ja, ze was blij en het was helemaal goed en nee, ze wilde niet naar huis, maar ze wilde wel heel graag Knufje, die ik als bij toverslag voor haar ogen liet bengelen. Verrukt vlocht ze Knufje om haar vingers en parkeerde haar duim in haar mond. Van genot zakte haar ogen halfdicht. Gelukkig. De avond was gered en Aylaatje was weer in haar elementje. En na de buurvrouw op het hart te hebben gedrukt dat ze Knufje moest bewaken met haar leven en dat ze zich niet moest laten misleiden door Knufje’s mismaakte voorkomen en dat Knufje echt géén afval was, verliet ik met een gerust hart het huis en slofte, hopelijk voor het laatst, terug naar huis.

In Hoorn is het nooit echt stil. Bij mijn moeder wel, mede dankzij de ijzersterke isolatie is het doodstil.  Ik genoot van de rust, het ontbreken van kinderstemmetjes, de kletspartijen met mijn moeder over vroeger, het winkelen en van de gratis Wifi-verbinding dankzij het feit dat iemand bij mijn moeder een onbeveiligd wifi-netwerk schijnt te hebben, zodat ik geen aanspraak hoefde te maken op het reguliere dataverbruik van mijn mobiel. Kortom een heerlijk weekend.

Tijdens een uittocht over de galerij, viel mijn oog op een indrukwekkend hekwerk aan het eind van een galerij. Groot en zwart met veel punten en een groot slot. Vreemd, gewoon op een galerij. Op elke verdieping zat zo’n hek op de galerij.  Van mijn moeder vernam ik, dat aan de andere kant,  zich de koop- en duurdere huurflats bevonden.   Op deze manier werd de sociale woningbouw-kant en de koop- en dure huurkant van elkaar gescheiden.  De dure kant had een sleutel van het hek, de plebs-kant niet. Kortom, de dure kant mag gebruik maken van de vooringang en de plebslift, maar het is verboden voor de plebetariërs om de dure liften van de andere kant te bezoedelen.

Natuurlijk hebben ze groot gelijk. Sociale woningbouw.. dat is tuig van de richel, dat weet iedereen. Voor je het weet schijten ze op de galerij, laten ze hun tien kinderen je entree bezoedelen met stoepkrijt en erger, om nog maar niet te spreken van die randgroepouderen met hun rollators en hun vieze afgekloven stompjes sigaar die ze rijkelijk rondstrooien.  Straks breekt je hak van je Prada-pump nog op een rondslingerend gebit!

In mijn ogen een stuitend staaltje elitarisme.  Een Facebook-vriend bedacht dat het een goed idee was, om mijn spiksplinternieuwe lasapparaat eens los te laten op het hek. Of een gebruikte naalden-inzameling op perron 0 (bestaat dat eigenlijk nog?) te houden en die allemaal over het hek gooien. Maar ja, dat doe je niet hé. Mijn moeder woont daar tenslotte. En voor je het weet verzucht de hele buurt.. “zij van nummer zoveel, dat is een aardig mens, maar die asociale familie hé..”

Inmiddels is een deel van deze vragen beantwoord. De baby van toen is een blije gelukkige jongen die geniet van het leven, veel vriendjes heeft en het goed doet op school. Af en toe denkt hij teveel na waardoor hij wel eens bezorgder is dan goed voor hem is, maar gelukkig kan hij hierover heel goed met ons praten. We doen ons best om hem een goed, veilig huis te geven, en volgens mij slagen we daar aardig in.

En die middelbare school..  nog twee jaar, en dan belanden we ook in die fase. Maar voorlopig hoef ik me daar nog geen zorgen over te maken ben ik heel blij dat hij op zijn tiende verjaardag vandaag, nog zielsgelukkig is met de lego die hij heeft gekregen en mogen we nog even genieten van zijn kind-zijn.

Maar zo af en toe, lijkt het alsof een vlijmscherpe laser een gat brand in mijn stoffige hersens, waardoor er een vleugje schoonmaakwoede in het daardoor onstane gat wordt gepompt. Niet voor lang hoor, wees niet ongerust. Net lang genoeg om een vervelende klus te klaren waarna het gat zich weer sluit en ik verder ga met mij behaaglijk omwentelen in mijn eigen vuilnis, gelijk één hangbuikzwijn, maar dan zonder buik.

Vandaag was zo’n dag. Of dit nou kwam door het feit dat ik de hele week badend in het zweet en zieltogend in bed of op de bank heb gelegen weet ik niet. Wellicht werd van hogerhand besloten dat mijn volslagen gebrek aan beweging of één of andere manier gecompenseerd moest worden. En dus danste ik energiek de trap op, gewapend met gele doekjes, een spons, Sorbo Blue Wonder, schoonmaakazijn, chloor en een fles schimmelwerende bende voor de badkamer, aangezien het plafond al enige tijd zwart gestippeld was, terwijl ik me toch gerust nog kon herinneren dat deze ooit wit was met diagonale foute messing stripjes (met dank aan de vorige bewoners).

Ik ging aan de slag. Ik kleedde me uit (want schimmelwerende bende + zwaartekracht + kleding = slecht idee) en sopte en poetste en schraapte, onderwijl fluks een trachotomie bij mezelf uitvoerende zodat ik in ieder geval kon ademen door een haastig in mijn luchtpijp aangebrachte Bic-pen. Om te kunnen ademen heb je immers longen nodig, en die waren bij de eerste ademteug al weggebrand. En mijn badkamer is niet groot genoeg om er een ijzeren long in kwijt te kunnen, dus dan maar een pen.

Of  het nou kwam door alle dampen weet ik niet, maar toen de badkamer glanzend schoon was, besloot ik ons medicijnkastje onder handen te nemen. Ik stak een paraplu op en opende het kastje, liet de stroom van overjarige medicijnen gelaten over mij heen komen en wachtte tot de stroom stopte.

Al snel werd pijnlijk duidelijk, dat ik aan een soort van Alzheimer lijdt als het gaat om het aanschaffen van medicijnen, en aanverwante zaken. Het kastje bevatte de volgende goederen:

• 3 potjes Luuf (voor baby’s)
• 4 pakjes paracetamol
• 5 gebruikte flesjes Otrivin zoutoplossing, voor baby’s. Waarschijnlijk ooit gekocht voor Jody, thans vier-en-een-half  jaar oud.
• 4 pakjes pleisters, van verschillende merken
•  Zoutoplossing in ampullen, om ontstoken baby-oogjes schoon te maken. En hoe oud is Jody ook alweer? Juist.
• 3 tubes Midalgan Extra Warm.
• 2 tubes Betadine créme.
• 18 tubes créme, variërend van Vaseline, hormooncréme, en verschillende smeersels voor diverse huidaandoeningen.
• 4 pakjes Sinaspril.
• 2 pakken Ibuprofin
• Een handje zetpillen zonder tekst. Leuk voor Russisch Roulette. “stop het in je reet en kijk wat er gebeurt”.
• Een handvol schimmige monstertjes, ooit gekregen bij babybladen en dergelijke. Zelfs de gedachte om het waar dan ook op te smeren is al onverantwoord, met een houdbaarheidsdatum ergens in 2006.
• Drie Immigran patronen. En aangezien ik al een aantal jaar geleden ben gestopt met het spuiten van Immigran, verbaast het me ten zeerste dat die patronen niet uit zichzelf gillend het kastje uitrennen.
• Een doosje met oorbellen, allemaal enkele exemplaren omdat hun tweelingbroer allang verdwenen is. Waarom oorbellen in een medicijnkastje? Geen idee.

Na twee vuilniszakken is het kastje is weer leeg, en mijn hoofd ook. Maar bovenstaand teruglezend, kan ik niets anders concluderen dat ik de onstane ruimte in het kastje nog het beste kan benutten voor geheugenbevorderende medicijnen. Heel veel medicijnen.

Ben ik op zolder de was uit de machine aan het vissen? Zijn aanwezigheid zorgt ervoor dat ik bijna op mijn muil ga met tweehonderd kilo nat wasgoed in mijn armen. Snel ik vervolgens in anderhalve seconde met gezwinde spoed naar beneden omdat de telefoon gaat? Met de snelheid van het licht lig ik met mijn gebit op het laminaat omdat hij opeens hinnikend met mijn mobieltje aan zijn flapoor op het kleed ligt. Wie loopt er met me mee terwijl ik ga hardlopen en probeert in de gauwigheid mijn veters aan elkaar te knopen? Juist.

Gauw even plassen en de wc-deur niet dicht krijgen? Logisch, het kreng zit tussen de deur. Ren ik de trap af en hoor ik “ieuw”? Rode kattenstaart die snel even voor mijn voeten word gesmeten. Van wie zijn die scherpe tanden die mijn hand tot op het bot openrijten als ik even naar de afstandsbediening reik? Tuurlijk, stomme vraag. Auto dubbelchecken voordat ik wegrijd is een must, voor het geval dat ik bij het starten alleen zieltogend gepruttel hoor omdat meneer onder de motorkap aan de V-snaar ligt te knagen.

Ook de hal bij de voordeur dubbelchecken voor het slapengaan is bittere noodzaak. Hij laat zich daar probleemloos en achterbaks insluiten zodat hij een lange nacht de tijd heeft om de hal met zijn graffitti te besmeuren. Mocht je geluk hebben, dan doet hij dat laatste ‘slechts’  met zijn uitwerpselen en urine, want ook voor het opboeren van wat eerder verschalkte vogelhersens om daar de klus mee te klaren draait hij zijn pluizige voorpoot niet om.

Heeft hij soms, toen ik even niet keek, zijn criminele achtlingbroers naar binnengehaald? Want al zitten er vierentwintig uur in een dag en is hij momenteel werkeloos, zoveel rottigheid kan toch niet voortspruiten uit één kattenbrein? Want buiten het feit dat hij ons voortdurend tergt, is ook zijn aangenomen stiefzusje niet veilig voor zijn duivelse streken. Voor haar hebben we inmiddels Stichting Korrelatie ingeschakeld omdat de geestelijke nood bij haar dusdanig hoog is dat zij inmiddels denkt dat zij een vogel is en is begonnen met haar fictieve veren uit het frêle kattenlijfje te trekken. Al drie keer heb ik haar van het dak moeten halen waar zij stond met gespreide voorpoten, klaar om haar eerste vlucht te maken. Arm diertje.

Heeft hij soms, toen ik even niet keek, zijn criminele achtlingbroers naar binnengehaald? Want al zitten er vierentwintig uur in een dag en is hij momenteel werkeloos, zoveel rottigheid kan toch niet voortspruiten uit één kattenbrein? Want buiten het feit dat hij ons voortdurend tergt, is ook zijn aangenomen stiefzusje niet veilig voor zijn duivelse streken. Voor haar hebben we inmiddels Stichting Korrelatie ingeschakeld omdat de geestelijke nood bij haar dusdanig hoog is dat zij inmiddels denkt dat zij een vogel is en is begonnen met haar fictieve veren uit het frêle kattenlijfje te trekken. Al drie keer heb ik haar van het dak moeten halen waar zij stond met gespreide voorpoten, klaar om haar eerste vlucht te maken. Arm diertje.

Tegenwoordig sjees ik met de snelheid van het licht weg als ik naar mijn werk moet. Ik ben veel te bang dat ik op een kwade dag al mijn voorzichtigheid laat varen omdat ik denk veilig weg te zijn gekomen, en vervolgens woest naar de realiteit wordt teruggetrokken omdat het secreet mij is gevolgd en onder mijn bureau probeert mijn achillespezen te amputeren met zijn hoektanden.

Kortom, onze lieve kater heeft een hoog ontsporingsgehalte. Ik bedoel, een normale kat gaat in een hoek koortsig liggen bibberen als hij ziek is. Gizmo niet. Die doet net of hij gek is en meld niet gewoon dat hij last van wormen heeft, maar schijt vrolijk ons bed onder. Die witte sliert uit zijn kont had ik inderdaad niet gezien. Maar hé! Hij vreet wattenstaafjes, die hij gelijk Klein Duimpje overal rondstrooit. En ik voel nou eenmaal weinig tot geen behoefte om een een wattenstaafje wat zojuist een lange reis door een endeldarm heeft voltooid onder een microscoop te leggen om te zien of we met een parasiet te maken hebben, maar teruglezend concludeer ik dat ik dit dus wel zal moeten.  Vervloekt zijt gij, Oh Gizmo.

Helaas besliste mijn haperend gestel anders en kreeg ik als kerstkado een fiere pre-eclampsie voorgeschoteld. In plaats van her en der te genieten van schotels die niet door mij waren gemaakt (en daardoor des te beter smaakten) kreeg ik medisch huisarrest opgelegd en mocht ik mijzelf alleen van bed lichten om te douchen of te toiletteren. Voor de rest diende ik mijn bed niet te verlaten. Zelfs het bezoeken van mijn oma, die na 90 jaar op het punt stond de aarde te verlaten, was uit den boze.

Wij hadden een bed in de huiskamer neergezet. Als een aangespoelde walvis dobberde ik vredig, te midden van vet en vruchtwater en omringd door drie kerstpakketten op bed. De enige beweging die door mij werden gegenereerd waren mijn continu malende kaken. Gevoelsmatig kwam ik alleen die kerst al vijfentwintig kilo aan, en dan tel ik foetus en placenta niet eens mee.

Tweede kerstdag kwam s’avonds het telefoontje dat oma was overleden. “Niet leuk” was de understatement van de eeuw. Het feit dat zij naar mij had gevraagd vlak voor haar overlijden en ik haar niet kon bezoeken slikte ik zo goed als ik kon weg.  Ook bij haar begrafenis kon ik niet zijn. Ik heb de verpleegster die dagelijks kwam om mij te controleren gesmeekt, maar het mocht echt niet. Natuurlijk niet. Ik moest rationeel denken. Een nieuw leven op het spel zetten voor een leven dat toch al ten einde was, kon echt niet. Maar toch. We hadden het wel over mijn oma. De oma waar ik als klein kind zo graag had gelogeerd. Oma met haar gekke grappen en haar liefde. Ik kauwde mijn emoties weg. Kon niet, mocht niet. Bob vertegenwoordigde ons gezin-in-wording bij de begrafenis.  Thuis omringde ik mijzelf met drie ontvangen kerstpakketten en de gebruikelijke kerstfilms ter afleiding ende troost.

De vreemdste kerst in mijn leven. Eerste kerstdag afhaalpizza. Tweede kerstdag McDonalds. Veel kerstpakket-vreterij tussendoor. Containers in het toilet omdat alle door mij geproduceerde urine naar het ziekenhuis moest voor onderzoek.  CTG’s. Bloeddrukcontroles. Sneeuw.  Wekelijkse ziekenhuisbezoeken.  Rouw. Kerstfilms op de tv. Een vreemde kerst. Alleen Bob en ik, nog even met zijn tweeën, opgesloten in ons flatje. Alle verplichtingen noodgedwongen opzij geschoven, zodat wij ons alleen hoefden te bekommeren om ons ongeboren kind.

Precies tien jaar later. Naast mij op de bank zit een slungelige, blauwogige pré-tiener mij aan te grijnzen. Oma heeft van zijn bestaan geweten, maar heeft nooit de kans gehad hem te leren kennen. Dus zorg ik ervoor dat hij haar kent. Door verhalen te vertellen, en te vertellen over de oorsprong van oma’s kaarsje, dat wij tijdens het familie-diner met kerst elk jaar branden. Het kaarsje dat altijd bij haar in haar letterbak heeft gestaan.  Ze mag dan wel overleden zijn, maar vergeten wordt ze nooit.

Haar stem was omfloerst met een klein bibbertje. Want als je een bijzonder kwieke maar enigszins nerveuze weduwe van zeventig-en-nog-wat bent, dan staat een verhuizing, ook al is het binnen je eigen woonplaats, gelijk aan emigratie met je hele gezin naar Botswana.

Haar wil geschiedde. Na wat getouwtrek met een andere dame die zo’n vijf minuten voor de sluitingsdatum met nog meer punten tussendoor piepte, kreeg ze toch het huis. Een geweldig huis, dat moet gezegd worden. Alles gelijkvloers,  een kek cameraatje bij de voordeur zodat je loerende scharensliepend gajes bij de centrale deur beneden al een verbale knuppel in de nek kan werpen zodra ze ook maar één poging doen om bij je binnen te dringen,  het winkelcentrum pal bij de voordeur,  een zeer goede vriendin die ook een huis heeft gekregen in het zelfde complex, en wel recht boven je..wat wil je nog meer.

Gisteren was De VerhuisDag. Haar oude eensgezinswoning werd leeggetrokken door een stel zeer kundige verhuizers. Ik deed mijn best om niet teveel in de weg te lopen terwijl ik mijn ogen nog even flink de kost gaf in het oude huis. Het huis waar wij na de dood van mijn vader gingen wonen toen ik elf jaar oud was. Het huis waar ik scheepsladingen vriendjes heensleepte. Mijn oude kamer, nog steeds ingericht met mijn oude rood-wit gestreepte gordijnen en zeil van een dusdanige kleur rood dat je frontale kwab finaal doormidden wordt gekliefd als je het lef hebt om zonder zonnebril de kamer te betreden. Bijzonder jaren 80. Zó fout dat het niet eens retro mag heten. De muren zijn doordrenkt van mijn vrouwelijke hormonen, tranen door eeuwigdurend liefdesverdriet om een onophoudelijke stroom kerels, onbedaarlijke lachbuien met vriendinnen en heel veel sigarettenrook.

Wij waren één van de eerste bewoners in die wijk.  Die eerste zomer was ik nog een veulen, ik speelde met kersverse buurtkinderen buiten terwijl langzaam maar zeker de buurt om ons heen gestalte kreeg. Grote zandhopen, schatten zoeken die bouwvakkers hadden achtergelaten. Huizen slechts betonnen skeletten zonder trap. Met wat fantasie en lef kon je heel goed naar boven klimmen, zelfs zonder steigers. Ik ben bij menig buurtbewoner op zolder geweest, zonder dat zij het ooit hebben geweten.  Met een beetje mazzel vond je een bouwlift waar het sleuteltje nog in zat.  De wereld om mij heen was één grote speeltuin.

Die eerste winter voltrok zich ineens de transformatie van kind naar vrouw en stond mevrouw Oestrogeen voor de deur. Het was uit met het buitenspelen. De zandhopen maakten plaats voor lieden van het mannelijk geslacht, (lees: geheime liefdes op afstand, want ik durfde die rare mannen niet eens aan te kijken, laat staan dat ik wat tegen ze durfde te zeggen). De schatten van de bouw ruimden het veld voor discotheken in nabijgelegen buurtplaatsen.  Tot diep in de nacht stappen en dan moederziel alleen op de fiets naar huis langs verlaten wegen. Ach, wat zal mijn moeder doodsangsten hebben uitgestaan.

De herinneringen van mijn semi-ouderlijk huis.  Terwijl ik de voordeur voor het laatst achter mij dichttrek,  sla ik ze op in mijn hoofd en in mijn hart.  Haar nieuwe huis is gebouwd op de plaats waar ooit de gymzaal stond waar ik als basisschoolleerling altijd als laatste werd gekozen. (Want: tot op de dag van vandaag is ondergetekende zo lenig als een verroeste Leopard tank). De fundamenten van het huis zijn doortrokken van mijn rijkelijk gesprenkeld kinderzweet. Het raam in de huiskamer kijkt uit op de flat waar destijds mijn hartsvriendinnetje woonde.  Het nieuwe kakelverse huis herbergt al vele herinneringen voordat het überhaupt bewoond is. Dit kan niet anders dan een goed huis zijn. Ik ben blij voor haar.

Toegegeven: hij was een vreemdgaande, alcoholische idioot met losse handjes  en een rare fascinatie voor de tweede wereldoorlog en een vocabulaire waar menig bouwvakker van zou verbleken, maar zijn gevoel voor humor was legendarisch. Als zesjarige vond ik het doodnormaal dat hij mijn moeder opwachtte als zij thuiskwam uit haar werk door achter de voordeur op de grond te gaan liggen met ketchup op zijn hoofd en ingehouden adem, daarbij zijn uiterste best doend om er zo wit mogelijk uit te zien. Mijn moeder, gehard door jarenlange ervaring, stapte dan over hem heen en ging naar binnen. Ook de enorme drollen in de wc die hij voor haar achterliet spoelde ze gewoon door of ze krijste dat hij moest doortrekken waarna hij het geluid van de stortbak probeerde te imiteren zodat hij zijn zijn onwelriekende residu toch in volle glorie in het toilet kon achterlaten.

Het leven met hem was geen pretje. Hij was een dominante man. Werken kon hij niet meer waardoor hij zijn laatste levensjaren binnenshuis sleet (de laatste drie jaar is hij zelfs nooit buitendeurs geweest: verder dan ons balkon op de vierde etage kwam hij niet). Elke middag deed hij een middagdutje (vertaling: sliep zijn roes uit).  Mijn vroege jeugd werd gedomineerd door het zinnetje “ssssttt, papa slaapt”  als ik teveel herrie maakte. Ik maakte daar gretig gebruik van door zoveel mogelijk herrie te maken als ik mijn zin wilde krijgen, want ik was een kleine hufter. Mijn zus was toen allang gevlucht en zwierf van kraakpand naar bouwval door heel Nederland.

Nog goed kan ik me herinneren hoe ik als zevenjarige, zittend in de vensterbank van mijn kamer, keek hoe hij door de buren over de galerij onder mijn raam door werd gesleept, waar hij zat zitten zuipen tot hij bewusteloos neerviel. Mijn gedachten op dat moment staan me nog helder voor de geest. “Zou hij nou eindelijk eens echt dood zijn?”.

Hij overleed toen ik tien jaar oud was. Een oase van rust daalde over ons neer. Mij is een pubertijd en volwassen leven met hem bespaard gebleven. Mijn zus en mijn moeder kregen de volle laag en dragen nog steeds de sporen met zich mee. Ik bezit het vermogen om negatieve herinneringen makkelijk van me af te schudden en mede dankzij het feit dat ik nog jong was toen hij overleed ben ik er goed vanaf gekomen.

Arme man.. hij was vervloekt vanaf zijn geboorte, vervloekt door een moeder die hem haatte. Hij heeft geen schijn van kans gehad om een normaal leven op te bouwen, en toen hij eindelijk oud genoeg was om zijn eigen keuzes te maken, was het al te laat en was hij er niet meer toe in staat waardoor hem niets anders restte dan zijn verbittering en pijn over te dragen op de mensen van wie hij het meest hield. Een man met vele talenten, die allen niet tot volle wasdom konden komen door de vloek die op hem rustte.

Waarom dit verhaal? Omdat hij mijn vader is, en dus een wezenlijk onderdeel van mijn bestaan vormt. Bovendien heeft hij in de jaren vijftig een aantal gedichten geschreven onder het pseudoniem “Hammel Weemoed” (nooit uitgebracht). Deze gedichten worden door mijn familie nog dikwijls plechtig gedeclameerd.

Passend bij het huidige tijdsbeeld wilde ik u dus toch het volgende gedicht door de strot drukken.

ZWARTESINTERKNECHTEKLAAS

Met een uitgerukte baard
hijgend van het braken
rijdt daar op een stervend paard
Sint over de daken.

Met een hobbezak vol troep
Volgt hem Zwarte Peter
slippend in de paardepoep
de vieze lijkenvreter.

Smijt zo hier en daar verrukt
blubber door de schoorsteen
Sinterklaas bekijkt bedrukt
zijn verbrijzeld neusbeen.

Met zijn witgloeiende staf
ramt Sint door de ruiten
alle kinderen staan paf
van die feestschavuiten.

Zo rijdt dus de Sintenaar
Als een dreigend oerbeest
en een grijnzend doodsgevaar
wat een prachtig jeugdfeest!!!

Mijn eetstoornis beperkte zich niet bij deeltijd-vegetariër zijn, ook melk en eieren ging er bij mij niet in, waardoor ik enigszins tegen veganisme aanhing. Niet geheel, want overige zuivel at ik wel en ook droeg ik kleding en schoenen van leer en wol.En groente at ik sowieso niet, dus eigenlijk was ik gewoon een niksariër.

In de loop der jaren leerde ik normaal te eten en at ik zo nu en dan vlees. Barbequeën, gourmetten, een piepklein lapje vleesch met heul veul saus op een heul groot bord in een restaurant, gehakt door de spaghetti en kip door de tandoori… het ging allemaal best. Maar daar bleef het wel bij. Tot zo’n twee jaar geleden. Toen ontdekte ik door mijn lijnmanie hoe dikmakend vlees was.  Toen besloot ik de lapjes in het restaurant en thuis af te schaffen. Melk werd vervangen door sojamelk en de eieren liet ik gewoon helemaal weg. Alleen stukjes kipfilet en gehakt at ik nog, en zo af en toe at ik wat vlees op een barbeque.

Sinds een paar weken heb ik alle vleesproducten afgeschaft. BBQ-en en gourmetten doe ik alleen nog met vegetarische vervangers. Ik eet alleen kaas met plantaardig stremsel. (Kaas met de illustere naam “Groene koe”. Maar het smaakt erg goed!). Ook overige zuivel heb ik afgeschaft. Waarom? Omdat het nuttigen van deze producten mij enigszins doet gruwelen. Eigenlijk altijd al. Ik at uit gewoonte, maar echt lekker vond ik het niet. In tegenstelling tot velen vind ik de plantaardige smaak van sojaproducten en andere vleesvervangers vele malen lekkerder dan producten van dierlijke aard. Blijkbaar mis ik een enzym of heb ik een chromosoom teveel of iets dergelijks. Daarnaast gruwel ik van de bio-industrie en betekende het lezen van het boek “Het Dovemansorendieet” van Maarten ‘t Hart (zelf vegetariër in hart en nieren) de nekslag voor mijn vleeschcarriére.

Dus nu ben ik fulltime vegetariër en parttime veganist. Bevalt prima, moet ik zeggen. Mijn portemonnee is wat minder enthousiast; de  vleesloze alternatieven vallen een flink stuk duurder uit. Ook is het even passen en meten in het gezin, want mijn gezin is uiteraard niet vegetarisch en dat wil ik ze ook niet opleggen. Dubbel koken dus. In het geval van een ovenschotel bevat ieder exemplaar een klein vlees- en eiloos hoekje afgebakend met prikkertjes. Dit is wel oppassen geblazen, als ik in een aanval van blinde gulzigheid te enthousiast aanval op die schotel hap ik zó veertig prikkertjes weg en lijk ik in enkele seconden op een bosjesvrouw met al die prikkertjes door mijn lip. Nou ja, wie weet moet ik mezelf toch een nieuw geitenwollensok-imago gaan aanmeten en staan die ongeverfde houten prikkertjes daar dan wel weer goed bij.

Toen ouwe Duim nog leefde sliep ik in de serre aan de achterzijde van het huis. Centrale verwarming was een utopie, dus lag ik in de winter olijk klappertandend en gerold in dekens in het opklapbed. Oma op de bedrand, voorlezend uit de Vuurrode Schoentjes.  Mijn moeder kreeg dit boek in de oorlog. Eindeloos werd ze voorgelezen door mijn oma. Eindeloos lazen mijn moeder en mijn oma mijn zus en mij voor uit dit boek.  Ademloos luisterde ik, zo spannend vond ik het. De kaft was er al af en verdwenen voor ik enig benul van mijn omgeving had, maar toen ik eenmaal zelf kon lezen, las ik de armzalige resten van het kaftloze, broze boekje letterlijk stuk tot er niet meer dan flarden over waren.  Het boekje had de laatste stuiptrekking van de oorlog en vele jaren erna overleefd, maar er is nou eenmaal niets opgewassen tegen een Jenni.

Met het verstrijken verdwenen de schamele resten in een donkere hoek ergens tussen Amsterdam en Oegstgeest. Tijdens één van mijn vele zwerftochten struikelde ik echter virtueel over een gaaf exemplaar uit 1944. Opgetogen kocht ik het en gaf het kado aan mijn moeder, uiteraard na het zelf nog eens gelezen te hebben.

Nu is mijn oudste dochter zeven jaar, exact de Rode Schoentjes- gerechtigde leeftijd.  Het boekje heb ik inmiddels in mijn bezit, gestoken in beschermend plastic en voorzien van allerlei bezweringen tegen kleine meisjes. Ayla en ik lezen samen. Ze luistert opgetogen naar de bijna zeventig jaar oude avonturen van het meisje Anneke, die tijdens een wandeling haar nieuwe rode schoentje kwijtraakt en de hele wereld over reist om haar schoen weer te pakken te krijgen. Net als ik vijfendertig jaar geleden, liggend in dat koude opklapbed, met rode oren en ijspegels aan mijn neus, naar de lieve stem van mijn oma luisterde.