Ik had er een stuk of tien. Stápel was ik op ze. Ik speelde er constant mee en was zó verslaafd aan hun kunstmatige fruitgeur dat ik voortdurend met een poppetje aan mijn neus zat. Het is een wonder dat ik heden den dage niet rondloop met een exemplaar vastgegroeid aan mijn neus. Ik vond ze echt heerlijk ruiken. Waarschijnlijk was die kunstmatige fruitgeur voor kinderen zeer aantrekkelijk, maar voor volwassenen zullen ze ongetwijfeld naar wc-verfrisser hebben geroken. In ieder geval liet mijn moeder niets merken, elke keer weer als ik zo’n poppetje onder haar neus duwde “ruik eens mamma! wat lekker!” snoof de diep en reageerde ze enthousiast. De schat. Of gewoon last van haar korte- termijngeheugen of slechte zintuigen in het algemeen. Dat kan ook.

De betovering is nog steeds niet geheel verbroken. Omwille van de goede
jeugd herinneringen heb ik ze nog allemaal. Tegenwoordig zachtkens weggestopt in een rieten mandje. Ze zijn min of meer compleet, maar lekker ruiken doen ze niet meer. Ze ruiken nu eensgezind naar vieze oude kleren, dus de behoefte om ermee aan mijn neus te zitten is wel weg. Ook de aan- en uitkleeddrang en harenkamdrang is wel verdwenen.

Ik heb geprobeerd de betovering over te brengen op mijn dochters. Omdat ik een moderne moeder ben en niet wil discrimineren, heb ik het eerst bij Dano geprobeerd, maar die barstte in gillend gelach uit toen ik ermee aan kwam zeilen. Op zijn vraag of hij ze dan mocht opereren met instrumenten uit de keukenlade besloot ik wijselijk niet in te gaan, dus vestigde ik mijn hoop op mijn dochters, en gebruikte het toverwoord “vintage”. Maar helaas.. zij hebben niets met vintage. Mamma is oud, en dus is vintage ook oud en is vintage bovendien ook vies. Maar het zijn beleefde kinderen, dus onderdrukten ze hun walging, trokken keukenhandschoenen en een stralingspak aan en speelden er even mee onder het maken van kokhalsgeluiden om mij een plezier te doen . Ik denk dat de pret zo’n vijf minuten duurde waarna Strawberry Shortcake en haar vriendjes roemrijk ten onder gingen in de duistere spelonken der kinderkamers.

Dit kon ik uiteraard niet over mijn kant laten gaan, dus nu liggen ze weer in hun rieten mandje op zolder. Misschien zullen mijn toekomstige kleinkinderen er ooit waardering voor op kunnen brengen zodra “vintage” inmiddels is gewijzigd in “antiek”.

Uit mijn collectie mist één exemplaar. Een citroen-achtig poppetje, ooit in mijn bezit geweest maar zij is helaas ergens in de jaren 80 weggelopen. Enkele maanden geleden kwam ik op Ebay echter een exemplaar tegen welke meteen haar weg vond naar mijn woonstee. Helaas was ze wel tweedehands, dus rook ook zij naar half-vergane mottenballen in plaats van naar wc-verfrisser.

Aangezien de poppetjes tegenwoordig nog steeds gemaakt worden, leek het me wel geinig om van mijn laatste aanwinst ook de moderne versie te kopen, welke door mijn dochters overigens wel werd gewaardeerd. En toch vind ik het jammer. Ik vind de jaren 80-versies zoveel leuker. Vergeleken met toen vind ik de hedendaagse exemplaren sloeries. Maar goed, dat kan ook aan mij liggen. Oordeelt u zelf. Ik denk dat ik niet hoef uit te leggen welk exemplaar het oude en welke het nieuwe exemplaar is.

Bob’s wanhopige blik joeg subiet alle lijnvriendelijke ideeën uit mijn hoofd en ik inspecteerde alle kasten. De buit: in de vriezer een pak beschimmelde kipkluiven die ik in huis had gehaald toen Nederland Europees kampioen werd in 1988 maar het leek mij niet verstandig om daar ruzie mee te gaan maken en besloot ze nog wat langer te laten rijpen. In de keukenkastjes: vijf potten asperges van de kerstpakketten van 1994 tot en met 1999. Ook deze keken bijzonder geïrriteerd toen ik ze stoorde, dus ik gooide het kastje maar weer dicht.

Kortom: hier werden we niet wijzer van, en voor ik er zelf erg in had zat ik al op de fiets richting de supermarkt.

Dapper sloeg ik in. Chips en wat chocolade, broodjes voor de lunch.. u kent het wel. Het standaardvoer voor de ruggegraatloze bourgondiër. Opgewekt en in mijn nopjes keek ik in mijn tas, alwaar een peilloze diepte mij aangaapte. Tenzij mijn portemonnee spontaan was verdwijnseld richting Zwijnstein kon dit maar één ding betekenen: mijn portemonnee lag thuis. Of nog erger: hij was gejat. Als ik mijn portemonnee niet in één keer kan vinden, ga ik er altijd van uit dat hij gejat is, waarna ik een TIA voel opkomen gevolgd door grenzeloze opluchting als ik hem dan uiteindelijk terugvind.

Ook nu liet mijn lichaam mij niet in de steek. De TIA kwam, de normaliter volgende opluchting niet. Bovendien voelde ik een nasleep van de migraine van van de week opkomen, een klein knagertje boven mijn frontale kwab. Ik zat al aan mijn aspirinemaximum van die dag, dus de hoofdpijn kon ik niet meer op een kunstmatige manier bedwingen. (Ik heb het ooit geprobeerd: het maximum van 6 aspirines per 24 uur wat op te voeren naar 6 doosjes per 24 uur; op een gegeven moment kreeg ik het gevoel dat het hersenvocht uit mijn oren liep).

Er zat niets anders op. Ik grauwde tegen de dodelijk geschrokken cassière dat ik zo terug was en liep vloekend naar buiten. Als ik bijzonder geagiteerd ben ga ik hardop in mezelf mompelen wat nogal angstaanjagend kan zijn. Het kon me niet schelen. Ik was boos. En nog bozer werd ik, toen tot overmaat van ramp ZIJ voor mijn neus stond. Je weet wel. Die moeder van school.  ”Huh, wat loop je hardop te lulluh? huh”. Ja, zo praat ze echt. Ik gromde naar haar, bedwong de neiging een winkelwagentje om haar nek te vouwen en scheurde naar huis. Greep de portemonnee. Terug naar de winkel, boodschappen afgerekend en toen op zoek naar Wendy om haar in elkaar te slaan. Helaas, kon haar niet vinden.

Echt, mijn weekend kan nou al niet meer stuk.

Ik deed wat ik altijd deed, namelijk Jody in haar hardroze Hello Kitty badpak, sokken en waterschoenen hijsen, haar zwemkaartje in haar handen duwen, op het laatste moment haar bril van haar neus trekken en haar de kleedkamer uit duwen zodra het welluidend geschal van de zwemjuf klinkt, waarna ik me richting kantine spoed voor het broodnodige socialiseren met bekende mede-zwemouderslachtoffers.

Gelukkig zit niet iedereen zo in elkaar als ik en was één vader zo slim om even mee te lopen. Dat bleek al snel een goed idee, want de kinderen die voor het eerst in het diepe zwommen waren niet aangemeld op de lijst waardoor hun komst bij het diepe-groepje één groot mysterie was. De vader kon dat gelukkig snel oplossen en voorkomen dat de kinderen werden weggebonjourd.

Onwetend van dit alles bezette ik in de kantine een tafeltje met twee andere moeders wiens kinderen in dezelfde groep zwemmen als mijn nageslacht. Van de één (wiens kind eveneens voor het eerst in het diepe zwom) vernam ik dat de juf die ze op dat moment aan het zwemdrillen was, juf Cheryl was. De ander vertelde ons dat dit niet juf Cheryl was, want juf Cheryl had kort haar. Verwarring alom. Was dit nou juf Cheryl of niet juf Cheryl? Wie wat dit vrouwspersoon? Angst maakte zich van mij meester. Was ze wel überhaupt wel zwemjuf? Of was ze een gewetensloze Russische spionne wiens eigenlijke naam Svetlana Kokiakova was en wiens taak het was om verse kindsoldaten te ronselen voor een tweede koude oorlog? Gelukkig zwommen de kinderen vlakbij ons raam zodat ik haar met argusogen in de gaten kon houden. Op het oog leek alles normaal en leek hetgeen de kinderen deden, daadwerkelijk op zwemles.

Na de zwemles spoedde ik mij naar de kleedkamer. Gelukkig! De kinderen kwamen heelhuids terug. De vader die al eerder mee was gelopen, kon het mysterie oplossen. Juf Cheryl was niet aanwezig die dag. De juf die de kinderen nu hadden, was een invaljuf die ookCheryl heette. Dat verzin je toch ook niet.

Ik vind het maar een raar gedoe met al die Cheryls in dat zwembad. En ik nam mij heilig voor om het verloop van de zwemlessen met argusogen in de gaten te houden. Gelukkig is het volgende week kijkdag en kan ik al die Cherylklonen eens duchtig aan de tand voelen.

Over het algemeen was het speelgoed ook altijd ruim vertegenwoordigd in de huiskamer. (En keuken, wc en zolder). Grote kratten Lego, Playmobil en K’nex. Barbies uit diverse prijsklassen. De echte (met knietjes die je kunt buigen zodat je ze bevallig met bungelende benen op de rand van de tafel kunt zetten) tot trailertrash-lookalikes met polyester porno-jurkjes, een stompzinnige grijns en beentjes die alleen recht vooruit kunnen als ze nog enigszins waardigheid bezitten. De echt onfatsoenlijke exemplaren (van de kermis) kunnen alleen wijdbeens zitten. Dat zijn tevens de exemplaren waar beide benen al vanaf breken als je ertegen blaast. Ongetwijfeld zal elke meisjes-ouder weten wat ik bedoel.

Speelgoed jongt vanzelf aan. Wist u dat? Begin je op dag één met een klein bakje zorgvuldig gesorteerd speelgoed, na een dag of twee is die bak aangegroeid tot een wanstaltige berg afgekloven poppetjes, wielen zonder auto, auto’s zonder wielen, poppen zonder ledematen, ledematen zonder poppen, enzovoort. En dat aanjongen gaat gewoon vanzelf, zonder dat je de mcDonalds platloopt of de supermarkten afschuimt voor al die verschrikkelijke spaaractie’s. (iets waar ouders overigens actief aan meedoen, getuige de vele smeekbeden om AH Mini’s op Facebook).

De laatste “operatie seek en destroy” was alweer een tijdje geleden. En dat was te zien. De speelgoedhoek in de kamer was aangegroeid tot een enorme vuilnisbelt van monsterachtige proporties. Diverse knuffels en Playmobil probeerde zich een weg naar boven te banen. Ik meende de stapel zelfs zien te bewegen als ik maar lang genoeg keek. Af en toe werd ik s’nachts wakker van een harde klap doordat één van de stapels bezweek en er een stuk zwaar speelgoed op de grond kletterde.

Ik besloot dat het genoeg was geweest en de speelgoedhoek in de huiskamer voor eens en voor altijd af te schaffen. De kinderen zijn tien, zeven en bijna vijf en groot genoeg om zelfstandig op hun kamer te spelen. En dus ging ik aan het ruimen. Ik wikte, woog, wrikte, verstopte, sorteerde en gooide weg. Onderop de berg vond ik veertien Barbies van twijfelachtig allooi en één Ken. De Ken had een raadselachtige grijns op zijn gezicht. Aha! Nu begrijp ik waar dat aanjongen vandaan komt. De Toy Story films? Niets fictie! Pure waarheid. Als er geen mensen in de buurt zijn marcheren uit alle hoeken en gaten stukken speelgoed naar je huis binnen terwijl Ken met zijn geile grijns zich een slag in de rondte werkt om al die Barbies te bedienen. In het Engels heb je daar een prachtig werkwoord voor. “Humping”. En dat is precies wat die rot-Ken aan het doen is. Hij humpt zich helemaal gek en verwekt bij al die rotpoppen kleine popjes. De lul! Voor straf heb ik hem gecastreerd en in roze kimono in de bak met Dano’s GI Joe poppen gegooid. Daar zitten een paar nichterige exemplaren tussen, dus dat zal hem leren!

Na twee uurtjes was ik klaar. De Barbies in twee groepen verdeeld over beide meidenkamers, Grote Playmobil poppenhuis bij Jody, de rest bij Ayla, en Ken wordt systematisch uitgewoond door de twintig broers van GI Joe. Dat ruimt op! In de huiskamer gaapt een grote leegte mij aan. Heerlijk! De kinderen hebben instructies (boven spelen, één stukje speelgoed mag mee naar beneden, en als ze klaar zijn met spelen, weer naar boven, enzovoort). En dan zullen we zien hoe lang deze situatie gehandhaafd blijft.

Als onverhoopt blijkt dat de barbies toch doorgaan met fokken? Dan heeft mijn goede vriendin Marja Dragtsma een prima manier om al die goedkope rotbarbies te recyclen, zoals bijgevoegde foto laat zien.

De heenweg ging prima, buiten het feit dat ik vergeten was het slot voor het fietsje van kind 3 mee te nemen. Geen probleem, ik zette fiets en step in het fietsenrek voor de supermarkt en kind 2 erbij om de wacht te houden, terwijl ik met kind 1 en 3 naar binnen ging.

Ook dat ging wonderwel goed. Kind 1 is tien jaar dus die blijft wel in je buurt, kind 3 smeert hem meteen en is onvindbaar, maar dat ben ik al vanaf het moment dat zij kan lopen zo gewend dat ik haar niet eens meer ga zoeken. Ze komt vanzelf wel weer boven. Bovendien had ik een waak-kind bij de uitgang staan die haar hoogstwaarschijnlijk wel pootje zou haken zodra ze haar hardroze Crocks over de drempel zou steken.

En ze geschiedde. We belandden weer veilig buiten, ik drogeerde de kinderen met een croissant, blies, klauwde en gromde naar een paar Oxxio-figuren die hun waar probeerde aan te wijzen voor de deur en gingen weer huiswaarts.

Terwijl ik driehonderd kilo aan boodschappen naar huis zeulde en luisterde naar het opgewekte gekwek van kind 1, bereikte mijn trommelvlies een wild gehuil vlakbij huis. Hm, dat klonk als er één van mij. En ja hoor! 100 meter verder trof ik een wild huilen, modderig meisje aan, fiets en de boodschappen die zij in haar mandje had op de grond. Kind 2 was voor de zoveelste keer vergeten dat ze niet moet stunten waar kind 3 bij is omdat die die haar in alles nadoet en was met haar step een nabij gelegen heuveltje opgestept. En kind 3 was daar uiteraard meteen achteraan gegaan. De combinatie onhandige kleuter-zwaartekracht zorgde vervolgens voor een mooie koprol. Ik troostte kind 3, gaf kind 2 op haar falie en kind 1 en passant ook even omdat hij het nodig vond het pakje kaassaus uit het mandje te gebruiken als voetbal.

Thuisgekomen bleek het extra slot op de voordeur te zitten, een streek die één van de kinderen soms uithaalt (we weten alleen nog steeds niet welke). Ook nu kwam ik daar niet achter, want geen van drieën had het gedaan. Prima, dan was het één van de katten. In ieder geval was mijn irritatieniveau weer tot ongekende hoogten gestegen en schopte ik ze allemaal naar boven. Kind 1 omdat hij het verschil tussen kaassaus en een voetbal niet wist, kind 2 omdat zij het verschil tussen zichzelf en haar zusje niet wist, en kind 3 ging uit zichzelf naar boven omdat ze dacht dat dat ook moest, maar die haalde ik weer naar beneden, omdat zij hierin geen schuld heeft.

Als ze over een jaar of tien elk weekend dronken en vol thuiskomen, ik niet weet waar ze uithangen, ik s’morgens vreemd man- en vrouwvolk in mijn huis vind en de koelkast om de haverklap is leeg gevreten, zal ik vaak met weemoed terugdenken aan de tijd dat ze nog klein waren. Maar zo nu en dan, verlang ik naar een leven met grote, zelfstandige kinderen. Af en toe maar, hoor.

En daar loop je dan. Scheurend van de honger, je voortslepend op je laatste krachten. Je lijf schreeuwend om de calorieën die je zojuist zo bloedig hebt prijsgegeven aan de vrije natuur.  Jezelf  bedwingend om niet het eerste het beste huisdier  bij zijn harige lurven te grijpen en de strot af te bijten. Van nature al behept met een ruggengraat met de dichtheid en de kracht van een pak wattenschijfjes.

Godsamme, wat was ik veel geld kwijt aan boodschappen. Maar één ding scheelt: na dertig toastjes met een ondefinieerbaar smeersel en achtenvijftig blokjes kaas hoef ik niet meer te ontbijten!

Al vanaf dag 1 is het hommeles tussen ons. Het begon met een ongelukje. Bij het passeren in de gang raakten we elkaar. Wie wie raakte? Geen idee. Maar vanaf dat moment was het al mis. Telkens als we elkaar zagen moesten we elkaar aantikken. De lichte subtiele tikjes werden harder. Van ‘per ongeluk’ was na enige tijd geen sprake meer. Als ik haar zag aankomen ging ik niet naar rechts om haar te laten passeren, maar juist naar links zodat ik haar nog even een flinke tik met de linkerschouder kon geven. Traag van begrip als zij nou eenmaal is, duurde het even voor zij doorhad dat ik het expres deed. Maar toen dat kwartje eenmaal was gevallen, was er geen houden meer aan. De tikken met de schouders kwamen van ons beiden tegelijk en werden harder. Langzaam maar zeker ging het hele lichaam meedoen met de stoten.

Toen kwam de aanloop erbij. Ouders begonnen ons te mijden. Ze doken angstig opzij als zij ons zagen aankomen. Logisch. Als we elkaar toevallig op het schoolplein troffen, dan vlogen we elkaar aan, ieder vanaf een andere kant van het plein. Vergezeld doken we op elkaar, in een poging om de ander op zijn minst iets te verbrijzelen. Of anders een fractuurtje.

Nog beter was het, als ik haar wel zag, maar zij mij niet. Als zij met haar rug naar me toe weer eens aan die stinkpeuken van d’r stond te zuigen. Dan sprong ik haar op haar rug en beukte ik erop los. Met een beetje mazzel verdween die peuk dan in haar slokdarm! Dubbel prijs!

Aangezien wij in dezelfde wijk wonen en onze kinderen bij elkaar in de klas zitten, is een bijna dagelijkse confrontatie onvermijdelijk. Ook in de supermarkt is het pret. Zo stond zij op een goede dag op het punt om mij een geweldige gooi tussen de komkommers te geven, tot zij op het laatste moment zag dat ik het niet was. Wat een gemiste kans! Ik had me echt een hersenschudding gelachen als dat was gelukt.

Vandaag was het weer feest. Na de bijna-confrontatie met de auto buiten de supermarkt zetten we beiden de aanval in in de supermarkt. Zij ging er vandoor met mijn karretje. Ik wachtte haar op bij het brood, probeerde haar pootje te lichten en boodschappen uit haar karretje te jatten. Toen was ik op een gegeven moment écht mijn karretje kwijt. Mevrouw was allang naar de kassa verdwenen.

Verdomme! Vloekend keek ik rond. Niet té opvallend zoeken. Die trut staat natuurlijk om een hoekje zich te bescheuren om mijn wanhopig dwalen. Verderop zag ik haar bij de kassa. Ik zette het op een rennen, al scheldend. “vuile droeftoeter, graftak, hier met die kar!” tot ik struikelde over mijn eigen karretje en zij nietsvermoedend afrekende en de winkel uitstrompelde.

Fluitend draaide ik om en continueerde ik mijn bezigheden. Ze kwam er voor deze keer genadig vanaf. Maar zodra we weer op school zijn, komt ze er niet zo genadig vanaf. Gewoon, omdat zij het is.

Voor mijn geestesoog zag ik Ayla, die zich snikkend vastklampte aan een roestig klimrek, omringd door kolkend water wat zijn best deed om heel Linnaeushof door een afvoerputje te spoelen. Ik zag Jody, gillend in het dierenpark in Tuitjenhorn, omingt door doodsbange, voorbijdrijvende beesten, haar best doen om zich staande te houden in deze brullende tsunami terwijl ze zich vasthield aan een langdrijvende gnoe. Ik zag Dano, schreeuwend in een achtbaan die spontaan was veranderd in een wildwaterbaan van modderig, snelstromend water. Grote tornado’s daalden neer uit de gijze lucht en verwoestten alles op hun pad. Donder en bliksem doorkliefden de lucht. Ik zag Ayla op een stuk wrakhout. Ze probeerde de aandacht van omstanders te trekken maar haar schrorre stemmetje werd niet gehoord, tot zij zo slim was om een fluitje te ontfutselen aan een langsdrijvend lijk en zich zo een weg naar de redding te fluiten.

En dan is het 14:45 en zit mijn werkdag erop. Ik rij naar school om de bus die hopelijk de eerste van de drie telgen thuisbrengt op te wachten. Even later komt de bus. Ik schrik me lam. De bus is leeg! Ik zie geen enkel kind. Mijn nachtmerrie is waarheid geworden! Jody drijft ergens rond op een gnoe in Tuitjenhorn! Maar gelukkig. De kinderen hielden ons voor het lapje! Ze hadden zich onder de banken verstopt. Was dat even schrikken!

Een moede, maar zeer droge Jody verlaat even later de bus. Geen druppeltje regen hadden ze gehad. En zo volgden een uurtje later Ayla (wéér een schrikmoment! Wéér een lege bus.. hebben die kinderen wel een idee wat ze hun moeder aandoen met die grappen?). Ook nummer twee is moe maar ook zeer droog. Zelfs verhalen over zonneschijn! Dat doet een bezorgd moederhart goed. En ook Dano komt thuis met opgewonden verhalen, waar de droogte in doorklinkt. Gelukkig! We hebben het weer gehad voor het jaar! En ik moet stoppen met die films. Dat is wel duidelijk.

Tijdens het spelen van een Facebook-spelletje viel mijn oog aan de rechterkant van het scherm op deze advertentie. 14 kilo vet in twee weken??? Kom op nou jongens.. hoe dom moet je zijn om dat te geloven… maar voor diegenen die hier heil in zien heb ik wellicht een paar handige tips.

1. Stop helemaal met eten, wikkel jezelf in huishoudfolie en breng 20 uur per etmaal door op een loopband, op standje “heuvelopwaarts rennen”.

2. Ga jezelf te lijf met een kaasschaaf en een goed vleesmes. Verwijder wat overbodige organen. Een paar meter darm levert toch gauw wat winst op, zeker als je al een tijdje geen gebruik meer hebt gemaakt van het toilet. Galblaas? lever? Weg ermee. De huid is het grootste orgaan dat een mens heeft. Het verwijderen ervan levert dus flink wat winst op. Tip: blijf daarna wel uit de zon. Je blijft gerust nog wel even leven zonder die dingen. Niet lang, maar goed.. die tijd die je nog hebt, ben je wel lekker licht.

3. Neem nog een laatste maaltijd. Maak Haggis. (voor de onwetenden: Haggis is een Schots gerecht. Een schapenmaag of runderdarm, gevuld met stukjes hart, long, lever, niervet en havermout. En dat verzin ik niet. Googelt u maar). Tast toe. Schroom niet, je mag eten zoveel je wilt. Denk tijdens het nuttigen aan hele vieze dingen. Glibberige darmen. Hondenpoep op straat. Maak uzelf wijs dat u het eten op uw bord onder uw neus ziet bewegen. Laat uw fantasie spreken. Zorg dat er een flikke emmer klaar staat. Met een beetje mazzel kotst je je longen ingewanden ook uit. Hopla! Weer een paar kilo eraf.

4. Botten! Een volwassen skelet weegt ongeveer 14 kilo. Weg ermee! Zie je wel.. je hebt niet eens twee weken nodig om die 14 kilo te verliezen, een uurtje is genoeg. Zie ook punt 2. Okee, daarna zie je eruit als een ééncellig weekdier. Maar wederom.. wel een licht weekdier!

5. Ga dood en ga in een stil hoekje braaf liggen ontbinden. Bij voorkeur is een warme en licht vochtige omgeving.

6. Stop met drinken en ga een voettocht maken door de Sahara. Voor de vervolgstap: zie punt 3.

7. Zoek stress-situaties op. Wees creatief. Gooi een flinke lading LSD achterover en duik het bruisende nachtleven van een willekeurige no-go area in Miami in. Laat je leiden door verval, graffiti en de geur van wanhoop. De plek waar de meeste schoten vandaan komen, is de place to be.

8. Als je geen no-go area voorhanden hebt: creëer thuis je eigen stress-situaties. Geef je kinderen eten waarvan je van tevoren al weet dat ze het niet lusten. Schep de borden flink vol en dreig met hel en verdoemenis als ze hun bord niet tot de laatste molecuul leeg-eten. Stuur je tienjarige zoon om zeven uur naar bed met de opmerking “dat kleine kinderen nou eenmaal hun slaapje nodig hebben”. Pak zijn DS af en haal zijn tv weg “want dat is niet goed voor zijn oogjes”. Hou een spreekbeurt op de school van je kinderen. Vergeet de babyfoto’s niet, en vertel mooie verhalen over hun verstoppingen en hun projectielbraak-uitbarstingen toen ze een baby’s waren. Neem ook hun lievelingsknuffel mee en laat die ter illustratie rondgaan in de klas. Kortom, zorg ervoor dat de stress thuis van de muren druipt. Echt, alle energie die met liters tegelijk uit je lijf gulpt, zal heel wat vetverlieswinst opleveren.

Vind u het allemaal niet? Gebruik dan uw gezond verstand. 14 kilo in 2 weken is belachelijk. Dat moet je niet eens willen. Tenzij je 400 kilo weegt en niets anders kunt doen dan op bed liggen. Maar gelukkig gaat dat voor de meesten van ons niet op.

Helaas is het er nooit van gekomen. Gebrek aan hersens en financiële middelen maar wel een overvloed aan luiheid stuurde me een andere kant op. Maar de fascinatie bleef. Ik ben een heel normaal mens, ik ben gek op dieren en (de meeste) medemensen, ik sla nog geen vlieg dood, maar tegelijkertijd kan ik rustig naar een autopsie kijken zonder met mijn ogen te knipperen. Lugubere operaties? Kom maar op. Kortom, om één of andere reden vinden mensen mij soms een beetje vreemd.

Gek is het dus niet, dat ik vandaag met mijn schoonmoeder de tentoonstelling “Body Worlds” heb bezocht. Een expositie van geprepareerde dode lichamen, die ontvleesd in allerlei posities staan te glimmen in de spotlights. En toegegeven. Bij lijk nummer één denk je nog even “Wow”. En verbaas je je over hoe klein een lijk zonder huid eigenlijk is. Maar het went. Ook voor iemand met een gezondere instelling dan ondergetekende, is er werkelijk niets engs aan. Het was voornamelijk bijzonder interessant en informatief. Behalve de lichamen an sich was er veel informatie over de werking van het menselijk lichaam. En aangezien niet alle lichamen in vitrines stonden, kon ik het niet laten om even een geurtest te doen en drukte ik mijn neus olijk in een ontvleesde onderarm. Maar ik rook niets.

Behalve informatie vond ik de expositie in het bijzonder voor bepaalde doelgroepen bijzonder verhelderend. Iedereen weet dat roken slecht voor je is, maar als je in een vitrinekast twee stellen longen ziet hangen, één paar gezonde longen (wit) en één paar rokerslongen (pikzwart, en dan bedoel ik ook écht zwart) dan kan je alleen maar blij zijn dat je zelf niet zulke longen in je lijf hebt. Sowieso viel het me op dat alle donoren bij wie de longen zichtbaar waren, rokerslongen hadden. Blijkbaar hebben vooral rokers behoefte om zich als donor aan te melden.

Wat ik mooi vond om te zien, is hoe weinig er eigenlijk nodig is om iedereen op elkaar te laten lijken. Aan de lichamen was het geslacht zichtbaar, maar was niet te zien of ze bij leven zwart, blank, dik dun of wat dan ook waren. Ze waren allemaal gelijk. Hetgeen ons allemaal anders maakt, is slechts een huidje van een paar centimeter dik.

Ben ik vreemd omdat ik een dergelijke expositie interessant vind? Ik weet het niet. Maar het feit dat er een enorme rij voor de deur stond en het ook binnen afgeladen druk was, bewijst dat ik blijkbaar niet de enige “vreemde” ben.